بیانیه مطبوعاتی مرحله پایانی دادگاه ایران تریبونال

لندن ١٥مارس ٢٠١٣

بعد از برگزاری موفقیت آمیز دو مرحله دادگاه در لندن و لاهه، مرحله پایانی دادگاه به مدت یک روز از ساعت ٣ تا ٧ بعد از ظهر روز جمعه ١٥مارس ٢٠١٣ در لندن برگزار می شود. دادگاه مردمی ایران تریبونال، با حمایت و پشتیبانی وسیع مردم، طی دو مرحله حقیقت یابی و دادرسی، به کشتار زندانیان سیاسی در دهه شصت رسیدگی و رژیم جمهوری اسلامی را به جرم جنایات علیه بشریت محاکمه و محکوم کرد.

دادگاه ایران تریبونال حکم نهائی محکومیت جمهوری اسلامی را روز ٥ فوریه ٢٠١٣ برابر با ١٧ بهمن ١٣٩١صادر کرد. حکم، توسط قضات دادگاه ایران تریبونال طی یک مراسم دادگاهی- مطبوعاتی به طور رسمی به مردم ایران و جهانیان اعلام خواهد شد.

به این وسیله، حکم تاریخی این دادگاه مردمی، در پیشگاه افکار عمومی در تاریخ ایران و جهان برای آیندگان به ثبت می رسد. به دنبال آن، یک کنفرانس خبری بین المللی با حضور مجموعه ای از قضات، دادستان ها، اعضای کمیته بین المللی راهبردی حقوقدانان ایران تریبونال، شاهدان و سخنگویان کارزار ایران تریبونال، برگزار خواهد شد.

حضور در مرحله پایانی دادگاه، برای عموم آزاد و رايگان است. اما، براي حضور در آن ثبت نام ضروري است. علاقه مندان به شرکت در مرحله پایانی دادگاه، مي توانند از طريق تماس با آدرس ایمیل زیر، با ذکر نام و نام خانوادگی ثبت نام نمایند.
info@irantribunal.com

روزنامه نگاران و اعضای رسانه های تصويری، صوتی و مجازی برای شرکت در مرحله پایانی دادگاه و پوشش آن، از طریق تماس با آدرس ایمیل زیر، با ذکر نام و نام خانوادگی و رسانه ای که آن را نمایندگی می کنند، ثبت نام نمایند

info@irantribunal.com
آخرین تاریخ ثبت نام، روز ١٣ مارس ٢٠١٣ خواهد بود.

محل برگزاری، متعاقبا در وب سایت ایران تریبونال به اطلاع عموم خواهد رسید.

پخش مستقیم تلویزیونی

مرحله پایانی دادگاه، به صورت زنده پخش خواهد شد. پخش مستقيم تلويزيونی، همزمان در سايت ايران تريبونال، در دسترس عموم قرار خواهد گرفت.


کارزار مردمی ایران تریبونال
١٩ فوریه ٢٠١٣ برابر با ١ اسفند ١٣٩

یورش به منزل عشرت بستیجانی و بازداشت وی و دخترش را محکوم می کنیم!

عشرت بستیجانی به عنوان انسانی عاشق و مدافع حقوق بشر، پس از کشته و زخمی شدن و به بند کشیدن مردم بی دفاع که برای ساده ترین خواست خود در سال 88 به خیابان آمده بودند، قلب اش به درد می آید و معترض می شود. او درد مادران را درد خود می داند و در طی این مدت تلاش کرده است که همواره یار و مددکار مادران داغدار و خانواده های آسیب دیده باشد و به اشکال مختلف با آنها همدردی کند تا شاید بتواند کمی از دردهای آنها را بکاهد.

از سال 88 دوبار به صورت دسته جمعی با مادران پارک لاله بازداشت و در بازداشت دوم به زندان اوین منتقل و چند روز را در آنجا در حبس بسر می برد و سپس آزاد می شود و یک بار نیز به صورت دسته جمعی احضار و بازجویی می شود. از آن زمان ایشان مدام مورد تهدید و تلفن های آزار دهنده وزارت اطلاعات قرار دارد.

از حدود شش ماه پیش نیروهای امنیتی و اطلاعاتی علاوه بر خود ایشان برای دخترش مهسا رضایی نیز مزاحمت هایی ایجاد کرده اند و چندین بار او را احضار و مورد بازجویی و تهدید و حتی مورد اهانت قرار داده اند و هنوز مشخص نیست که قصدشان از این اذیت و آزارها چیست. خانواده از نیروهای امنیتی شکایت می کنند که برای پیگیری این شکایت نیز بارها مورد بازخواست و تلفن های مشکوک و تهدیدآمیز قرار می گیرند و حتی از خانواده می خواهند که از شکایت خود صرف نظر کنند.
   

یک شنبه 13 اسفند نیروهای امنیتی به منزل ایشان یورش می برند و بسیاری از وسایل شان از جمله چند لب تاپ، چند موبایل، چند کتاب، دفتر یادداشت و برخی وسایل دیگر را ضبط و هنگام تفتیش از تمامی خانه فیلم برداری می کنند. آنها حکم تفتیش منزل همراه داشتند ولی ظاهرا حکم جلب نداشتند و از عشرت بستیجانی و دخترش می خواهند که روز بعد به دادسرای اوین مراجعه کنند.

دوشنبه 14 اسفند این مادر و دختر به اتفاق همسرش به دادسرای اوین مراجعه می کنند و پس از چند ساعت عشرت بستیجانی و دخترش را به بند 209 زندان اوین منتقل می کنند و همسرش را به بیرون می فرستند. همسر وی به بازداشت آنها معترض و حتی حاضر می شود برای آزادی آنها وثیقه بگذارد که مسوولان دادسرای اوین می گویند: " تا چهارشنبه آنها را جهت پاره ای سوال ها نگاه می داریم و سپس آزاد می کنیم". چهارشنبه خانواده با وثیقه به دادسری اوین مراجعه می کنند و برای پیگیری پرونده به دادگاه انقلاب می روند ولی آنها را آزاد نمی کنند و پس از اعتراض و پیگیری های خانواده اجازه می دهند که در بازپرسی اوین با آنها ملاقات کوتاهی داشته باشند.

شنبه 19 اسفند مهسا رضایی با وثیقه آزاد می شود ولی به شدت نگران مادرش و فشارهای وارده بر اوست و به نظر می رسد که خانواده را تحت فشار شدید قرار داده اند که از رسانه ای کردن این خبر خوددادری کنند.

مراسم روزجهانی«زن» در بند زنان زندان اوین برگزار شد

زندانیان سیاسی بند زنان زندان اوین به مناسبت هشت مارس، روزجهانی “زن“، مراسم بزرگداشتی را در این بند، برگزار کردند.
  این مراسم روزجمعه، هجدهم اسفند ماه ۱۳۹۱ از ساعت هشت تا ده شب در بند زنان زندان اوین و با حضور بیش از ۳۰ زندانی سیاسی زن، برگزارشد.

این مراسم با مروری بر تاریخچه هشتم مارس آغاز شد. زندانیان سیاسی زن در ابتدای این نشست، از این روز به عنوان رخدادی جهانی در حوزه زنان یاد کردند؛ “روزی که زنان برای دستیابی به دنیایی برابر برای همه انسان ها، تلاش کردند.”

این مراسم بزرگداشت، با بیان تجربه های مادرانه زندانیان زن، بررسی قوانین مربوط به زنان و مروری بر دستاوردهای کمپین یک میلیون امضا ادامه یافت.

هم اکنون در بند زندانیان سیاسی زن، زنانی به سر می برند که به خاطر فعالیت هایشان در جهت برابری حقوق زنان و مردان حبس شان را می گذرانند. زنانی مانند نسرین ستوده- حقوقدان و فعال جنبش زنان-، ژیلا بنی یعقوب- روزنامه نگار و سردبیر وب سایت کانون زنان ایرانی-، حکیمه شکری و ژیلا کرم زاده مکوندی از مادران پارک لاله و شیوا نظرآهاری- فعال حقوق بشر و فعال جنبش زنان- از جمله زندانیان زن بند زنان زندان اوین هستند.
این مراسم همچنین با شعر خوانی دسته جمعی زندانیان سیاسی این بند همراه بود. برگزای تریبون آزاد و برنامه هایی مانند آن نیز از برنامه های دسته جمعی زندانیان این بند در این روز بود.

هشتم مارس
مادران خاوران
کشتار 67

به مناسبت روز جهانی زن

این شیر زنان میهن نشان دادند که این ملت زنده است و بیداد را برنمی تابد    

۸ مارس روز زن مبارک

به امید احقاق حقوق زنان وطنم

نگار حائری دختر زندانی سیاسی ماشاء الله حائری به دادگاه انقلاب احضار شد.

نگار حائری فوق لیسانس حقوق و وکیل دادگستری که در طی بازداشت قبلی، پرونده وکالتش به مدت ۱۰ سال به حالت تعلیق در آمده بود، برای تاریخ ۲۰ اسفند ماه به شعبه ۲۶ دادگاه انقلاب به ریاست قاضی پیر عباس احضار شد.

نگار حائری در تاریخ ۱ تیرماه سال جاری به جرم دادن مشاوره حقوقی به خانواده زندانیان سیاسی بازداشت شده و مدت ۵ ماه را در بازداشتگاه‌های مختلف و در شرایط غیر انسانی نگهداری شده بود و در ‌‌نهایت با قرار وثیقه ۵۰ میلیون تومانی از زندان آزاد شد.

پدر وی ماشاء الله حائری در اعتراضات پس از انتخابات ۱۳۸۸ و در تظاهرات ۶ دی ماه (عاشورا) به اتهام محاربه بازداشت و به اعدام محکوم شد که حکم وی سپس در دادگاه تجدید نظر به ۱۵ سال زندان در تبعید کاهش یافت.

خانواده های دستگیر شده دهه ۶۰ در سلولهای انفرادی و تحت شکنجه های جسمی و روحی سازمان عفو بین الملل

خانواده های دستگیر شده دهه ۶۰ همچنان در سلولهای انفرادی بند ۲۰۹ شکنجه گاه وزارت اطلاعات تحت شکنجه های جسمی و روحی برای گرفتن اعترافات دروغین و پرونده سازی علیه آنها قرار دارند.

دستگیر شدگان عبارتند از خانم اکرم سنجری ۵۵ ساله از زندانیان سیاسی دهه ۶۰ است او مبتلا به بیماری دیابت بوده و شکنجه گران ولی فقیه معمولا برای تحت فشار قرار دادن او ، وی را از درمان محروم می کنند و فرزندش میلاد یزدان نژاد ۱۷ ساله ،خانم دینا کرمی حدودا ۵۰ ساله و فرزندش حنیف عطارزاده و یکی از جوانان دیگر به نام عاصف رضاییان ۱۸ ساله می باشد. پدر عاصف از زندانیان دهه ۶۰ می باشد.

علیرغم گذشت نزدیک به ۱۴ روز و مراجعات مکرر خانواده های آنها به شکنجه گاه وزارت اطلاعات بند ۲۰۹ و همچنین به عباس جعفری دولت آبادی دادستان مستقیم ولی فقیه آخوند علی خامنه ای که برای سرکوب مردم تهران منصوب شده است و از جنایتکاران علیه بشریت و نام وی در لیست ناقضین بین المللی حقوق بشر قرار دارد اما همچنان از روبرو شدن وپاسخگویی به آنها خوداری می کنند و حتی با آنها نمی گویند که چرا عزیزان آنها دستگیر شده اند.

در این مدت تعداد محدودی از آنها توانستند که در حضور بازجو (شکنجه گر) تماس تلفنی کنترل شده ای که جوابها توسط بازجو تعیین می شود و زندانی به خانواده اش باید در همان کادر که تعین شده پاسخ دهد با خانواده هایشان داشته باشند . صدای دستگیر شدگان گرفته و ناراحت بوده که نشان از تحت فشار قرار داشتن آنها است .آنها از همدیگر اطلاعی ندارند.

خانواده های دستگیر شده دهه ۶۰ در سلولهای انفرادی و تحت شکنجه های جسمی و روحی

روز دوشنبه ۳۰ بهمن ماه حوالی ساعت ۰۶:۳۰ صبح انبوهی از ماموران وزارت اطلاعات ولی فقیه به منازل این دستگیرشدگان یورش بردند و بدون اینکه به خانواده های آنها علت دستگیری را بگویند آنها را به شکنجه گاه اوین منتقل کردند .

یکی از مسئولین و سربازجویان وزارت اطلاعات ولی فقیه که بازجویی و شکنجه های جسمی روحی آنها را به عهده دارد آخوندی شکنجه گر و جنایتکار علیه بشریت با نام مستعارعلوی است .ولی فقیه آخوند علی خامنه ای از طریق آخوند مصلحی وزیر منصوبش در وزارت اطلاعات و شکنجه گران تحت امر وی مشغول قتل و شکنجه جسمی و روحی مردم ایران در شکنجه گاههای مختلف می باشد.

رژیم ولی فقیه آخوند علی خامنه ای علاوه بر اعدام های گروهی و در ملا عام، به یورش به منازل مردم بی دفاع و بخصوص زندانیان سیاسی دهه ۶۰ روی آورده است تا از این طریق جامعه ای را که در آستانه انفجار عمومی است مرعوب نماید .

فعالین حقوق بشر و دمکراسی در ایران، نسبت به خطری که جان دستگیر شدگان را تهدید می کند هشدار می دهد و از کمیسر عالی حقوق بشر و گزارشگر ویژه خواستار ارجاع پرونده جنایت علیه بشریت رژیم ولی فقیه آخوند علی خامنه ای به مراجع بین المللی قضایی است.

فعالین حقوق بشر و دمکراسی در ایران

۱۴ اسفند ۹۱ برابر با ۰۴ مارس ۲۰۱۳

گزارش فوق به سازمانهای زیر ارسال گردید

کمیسر عالی حقوق بشر سازمان ملل متحد

گزارشگر ویژه حقوق بشر سازمان ملل متحد

سازمان عفو بین الملل

نه می بخشیم و نه فراموش می کنیم .

در ایام عید به دیدار عزیزانمان در خاوران می رویم.ما عهد کرده ایم که نه می بخشیم و نه فراموش میکنیم

دهم اسفند دو سال از حبس فریدون صیدی راد گذشت

فریدون صیدی راد وبلاگ نویس و فعال سیاسی طیف چپ دهم اسفند ماه سال هشتاد و نه در تهران بازداشت و به زندان اوین منتقل شد .سپس ماموران به منزل او در تهران رفته و پس از تفتیش تعداد زیادی از کتابها و وسایل شخصی او را توقیف کردند.

وی مدت چهل و سه روز در سلول های انفرادی بند دو الف متعلق به سپاه پاسداران نگهداری شد در این مدت وی تحت بازجویی و فشار برای اخذ اعتراف قرار گرفت . سپس به بند 350 زندان اوین منتقل شد . در این مدت ماموران به اراک رفته و خواهر و عده ای از دوستان او را احضار کرده و به بازجویی از انان پرداختند ودر اقدامی بی سابقه مجددا فریدون صیدی را به انفرادی برده و از وی بازجویی کردند .

تشکیل دادگاه صیدی راد بارها به تعویق افتاد و سر انجام در تیر ماه سال نود فریدون صیدی در شعبه 28 دادگاه انقلاب به ریاست قاضی مقیسه محاکمه شد و به اتهام اجتماع وتبانی ( شرکت در تجمع اعتراضی عاشورا در اراک و شرکت در مراسم تشییع ایت الله منتظری ) و تبلییغ علیه نظام از طریق وبلاگ نویسی به تحمل سه سال حبس تعزیری محکوم شد . پس از گذشت چند ماه این حکم عینا در شعبه 54 دادگاه تجدید نظر تایید شد .


فریدون صیدی راد در وبلاگ انقلاب سبز اراک اخبار مربوط به بازداشت فعالین سیاسی استان مرکزی و تجمعات اعتراضی دانشجویان و همچنین اخبار کارگری را منتشر کرده است .

وی از امضا کنندگان شهادتنامه 64 زندانی سیاسی در مورد چگونگی جان باختن هدی صابر است و به همین دلیل و امضای چند بیانیه بیش از یک سال و نیم است که با وجود درخواست های مکرر خانواده اش از داشتن ملاقات حضوری محروم شده است .

وی همچنین در اعتراض به عدم دادن مرخصی برای درمان رضا شهابی همراه با شش زندانی سیاسی دیگر دست به اعتصاب غذا زد که با مرخصی شهابی پس از چند روز به این اعتصاب پایان دادند .

فریدون صیدی راد از اسفند ماه سال هشتاد و نه دوران محکومیت خود را در زندان اوین سپری می کند در حالی که طبق مقررات شرایط ازادی مشروط را نیز دارد .او در طی این مدت تنها یک بار به مرخصی امده و همچنان از داشتن ملاقات حضوری محروم است .

آخرین کاج ها را نیز شکستند یورش دوباره ی حکومت به خاوران

جمعه چهارم اسفند با تعدادی از مادران و خانواده های جان باختگان به خاوران رفتیم. مادر لطفی نیز با چند نفر از خواهران و همسران پیش از ما به آنجا رسیده بودند.

خواهر یکی از جان باختگان بلند بلند گریه می کرد و می گفت کاج محمود را شکستند! مادر لطفی نیز فریادش بلند بود و می گفت کاج انوش را هم شکستند!

آنها چندین و چند بار کاج هایی که ما کاشته بودیم را کندند، چندین بار سنگ هایی که چیده بودیم را به هم ریختند، بارها گل هایی که گذاشته بودیم را این طرف و آن طرف پرت کردند ولی ما خسته نمی شویم و باز هم می آییم و می کاریم و آنجا را گل باران می کنیم.

دلم ریخت پایین، با نگرانی به دیگر سو چشم انداختم، آن جایی که خاک زهراست "کاج" او هم نبود، این کاج تنها کاج سبز باقی مانده از کاج های کاشته شده دست خودشان در دی ماه ۱٣٨۷ بود که پس از تخریب و بولدوزر انداختن دوباره آنجا کاشته بودند.

درختچه ها و کاج هایی که نه جانی برای ماندن داشتند و نه زیبایی ای برای ما بازماندگان و برخی از خانواده ها نیز از این درخت ها بیزار بودند زیرا احساس می کردند که شریک جرم حکومت اند.

درخت هایی که پس از مدتی همه به چوبی خشک بدل شده بودند ولی خانواده ها با نخ به ساقه های خشکیده آنها گل های تازه می بستند که پس از مدتی این درخت ها را نیز از خاک در آوردند و با خود بردند.

حالم خیلی بد شد، آن کاج بیچاره و بی حال را چندین سال پیاپی آب دادم تا کمی جان گرفت، آنها از اینکه هر بار لابلای شاخه های لغزان اش را پر از گل سرخ می کردم و زیرش نیز قاب کوچکی از عکس شش تایی خواهر و همسر خواهر و برادرهای کشته شده ام می گذاشتم، وحشت داشتند.

گاهی آدم می ماند که این اعمال ضد انسانی از طرف چه ارگانی است؟ از سازمان بهشت زهراست؟ از کلانتری خاورشهر است؟ از وزارت اطلاعات است؟

به هر کدام که اعتراض می کنیم می گویند کار ما نیست و ما بی خبریم. هرچند فرقی هم نمی کند، ولی بالاخره یک ارگانی باید مسوولیت این کارها را بپذیرد و به ما خانواده ها پاسخ دهد که چرا ما را از داشتن حداقل حق طبیعی مان به عنوان یک انسان و یک ایرانی محروم می کنند. به تازگی نیز ارگان دیگری وارد این معرکه شده است.

پلیس امنیت هم مادران و خانواده ها را احضار می کند و با تعجب می پرسد چرا به خاوران می روید؟ و طوری برخورد می کند که گویی هیچ خبری از اعدام شدگان و گورستان خاوران و پیگیری های مادران و خانواده ها ندارد!

واقعا این کارها به چه منظور است؟ می خواهند ما را بترسانند که دیده اند نتیجه عکس دارد، یا می خواهند ما را آزار دهند و شاید کمی هم موفق شده اند ولی چه حاصلی برای آنها دارد. چون می بینند که این فشارها ما را برای دادخواهی پیگیرتر و مصمم تر می کند. ولی گمان می کنم بیشتر از ترس شان است.

آری آنها از مادرانی می ترسند که سال هاست با عوض کردن چندین وسیله عمومی خود را به خاوران می رسانند، مانند مادری که با وجود آسیب دیدگی پایش با هر سختی خودش را به خاوران رساند تا برای گرامی داشت یاد پسرش، گل های خاکش را تازه کند یا از مادری که با کمر خمیده خود را به خاوران می رساند و برایش شعر می خواند یا از مادر دیگری که شاخه های گل را با دست های لرزان اش با عشق در این گوشه و آن گوشه خاوران می کارد و با خود زمزمه می کند: این برای جواد، این برای علی، این برای گلی، این برای زهرا، این برای بیژن، این برای محمدعلی، این برای مهرداد، این برای محمود، این برای صادق و ... یا از همسران و خواهران و برادران و فرزندانی که در روزهای خاص کانال ها و گوشه گوشه خاوران را به زیبایی می آرایند و گل باران می کنند یا از ما خانواده هایی که با تمام فشارها و تهدیدها باز هم پیگیر و پیوسته به خاوران می رویم.

آخرین کاج های خاوران را شکستند، با این گمان که می توانند ما را هم بشکنند! ولی ما باز هم می رویم و آنجا را گل باران می کنیم و این پیگیری مادران و خانواده های خاوران است که آنها را می ترساند.

این پیگیری هم مال امروز و دیروز نیست، سی و یک سال است که ما خانواده ها با تمام فشارهایی که حکومت وارد کرده است، برای اعتراض به نقض آشکار حقوق بشر و هم چنین برای جلوگیری از فراموشی و تکرار دوباره این جنایت های هولناک ایستاده ایم و پاسخ می خواهیم. حکومت هم می داند که دیگر نمی تواند انکار کند، چون مادران و خانواده های خاوران و شاهدان زنده همه جا حضور دارند و بسیاری از ایرانی ها و جامعه بین الملل و سازمان های مدافع حقوق بشر نیز از جزییات این جنایت ها باخبر شده اند و معترض و پیگیرند که چه اتفاق هایی در آن سال ها افتاده است و چه اتفاق هایی نیز بر سر خانواده های آنها تا به امروز آمده است و می آید و بالاخره هیچ راه گریزی جز پاسخ گویی برای حکومت نیست.

منصوره بهکیش
نهم اسفند ۱٣۹۱

ستم علیه زنان را پایان دهید

توهین آمیز نیست؟ برای خروج از کشور یک زن باید از یک مرد تحت عنوان - قرارداد همسری - عقد نامه  یک تکه کاغذ - کسب اجازه کند و اخیرا قانونگذاران تا پای تصویب خروج با اجازه زنان مجرد هم پیش رفتند که با تلاش های فعالان حقوق برابر متوقف شده است. چرا مرد نباید این اجازه را بگیرد؟ چه استدلال و نیازی در کل به اجازه نامه برای سفر است؟ زن باید بیشتر خجالت بکشد یا آن مرد؟‌ آنکسی که امروز بیگناه در زندان است مایه خجالته یا زندانبان؟ چرا در روز عقد با عاقد در میان نمیگذارید شرمتان میشود از امضای این قوانین و نیازی به آنها ندارید. به چه دلیل نمی گویید که قبل از هر چیزی این قوانین توهین به خود مردان و باعث لرزش زندگی شروع نشده است؟‌ چرا با قوانین ضد زن همراه میشویم...!؟

یورش گسترده و همزمان به تعدادی از خانواده های زندانیان سیاسی دهه ۶۰ و دستگیری تعدادی از آنها

«فعالین حقوق بشر و دمکراسی در ایران» : طی یورش وحشیانه و همزمان مامورین وزارت اطلاعات به چندین نقطه مسکونی در تهران و دستگیری حداقل ۳ تن (در خبر دیگری در پیک ایران آمده 5 نفر) از جوانان همراه با مادران بیمار و انتقال آنها به شکنجه گاه وزارت اطلاعات دربند ۲۰۹ زندان اوین.

روز دوشنبه ۳۰ بهمن ماه حوالی ساعت ۰۶:۳۰ صبح انبوهی از ماموران وزارت اطلاعات ولی فقیه به منزل خانواده یزادان نژاد از زندانی سیاسی دهه ۶۰ یورش بردند و خانم اکرم السادات سنجری ۵۵ ساله که از زندانیان سیاسی دهه ۶۰ می باشد و ۳ نفر از برادران ایشون به نام های ابراهیم،حسین و حسن سنجری در اوایل دهه ۶۰ بدستور خمینی اعدام شدند را دستگیر نمودند. خانم سنجری از بیماری حاد یابت رنج می برد و تحت مراقبتهای پزشکی قرار داشت.

در یورش وحشیانه به درون منزل خانواده آقای یزدان نژاد بیش از ۹ نفر از مامورین وزارت اطلاعات شرکت داشتند. آنها علاوه بر بازرسی و تخریب اموال شخصی این خانواده مقداری زیادی از اموال شخصی آنها را جمع آوری و با خود بردند. از جمله مواردی که مامورین ولی فقیه با خود بردند عبارتند از: دفترچه شخصی تلفن، هارد کامپیوتر،کارتهای عابر بانک، شناسنامه ، کارت ملی ، سی دی ، کتاب و موارد متعدد دیگر
فرزند ایشان میلاد یزدان نژاد ۱۷ ساله که مشغول تحصیلات پیش دانشگاهی بود را هم دستگیر نمودند.

آنها به سلولهای انفرادی بند ۲۰۹ شکنجه گاه وزارت اطلاعات در اوین منتقل شدند، در حال حاضر فرزند دیگر این خانواده به نام میثاق یزدان نژاد که توسط قاضی مرگ صلواتی به ۱۴ سال زندان محکوم شده است در زندان مخوف گوهردشت کرج زندانی است.

همزمان با یورش به منزل یزدان نژاد مامورین وزارت اطلاعات ولی فقیه حداقل به ۲ خانواده دیگر یورش بردند و آنها را دستگیر نمودند که عبارتند از:خانم دینا کریمی ۵۰ ساله همراه با همراه فرزندش حنیف عطارزاده ۱۸ ساله و عاصف رضائیان ۱۸ ساله می باشند.

تمامی دستگیر شدگاه به سلولهای انفرادی بند ۲۰۹ وزارت اطلاعات منتقل شدند،بازجویان ولی فقیه برای گرفتن اعترافات دروغین و پرونده سازی، زندانیان سیاسی بی دفاع را تحت وحشیانه ترین شکنجه های جسمی و روحی قرار می دهند.

یکی از مسئولین و سربازجویانی که فرماندهی دستگیریهای را به عهده داشت شکنجه گر و جنایتکار علیه بشریت آخوندی با نام مستعارعلوی می باشد.

رژیم ولی فقیه آخوند علی خامنه ای علاوه بر اعدام های گروهی و در ملا عام، رو به یورش آوردن به منازل مردم بی دفاع و بخصوص زندانیان سیاسی دهه ۶۰ آورده است تا از این طریق جامعه ای را که در آستانه انفجار عمومی است مرعوب نماید .

بازداشت ۴ فعال سیاسی در تهران

مادر و برادر دانشجوی زندانی در زندان رجایی شهر کرج میثاق یزدان‌نژاد به همراه یک مادر و فرزند دیگر در تهران بازداشت شدند.

روز ۳۰ بهمن ماه اکرم السادات سنجری به همراه فرزند ۱۷ ساله خود میلاد یزدان‌نژاد و دینا کریمی به همراه فرزند ۲۰ ساله و دانشجوی خود حنیف عطارزاده در تهران بازداشت شدند.

گفتنی است، اکرم السادات سنجری، مادر زندانی سیاسی زندان رجایی شهر کرج میثاق یزدان‌نژاد می‌باشد.

دینا کریمی نیز پیش‌تر در روز دوشنبه ۲۹ آبان ماه سال جاری یکبار توسط ماموران وزارت اطلاعات در منزل مسکونی خود بازداشت شده و پس از مدتی با قید وثیقه آزاد شده بود.

دینا کریمی خود از زندانیان سیاسی دهه ۶۰ می‌باشد و سه تن از برادرانش در سال ۱۳۶۷ به اتهام هواداری از سازمان مجاهدین اعدام شده‌اند.

از علت و محل بازداشت این افراد اطلاع دقیقی در دست نیست و ایشان تا لحظه تنظیم خبر موفق به تماس با بستگان خود نشده‌اند.

لازم به یاد آوریست که میثاق یزدان‌نژاد، متولد سال ۱۳۶۵، از شهریور ۸۶ در زندان به سر می‌برد و از سال ۸۸ به زندان رجایی شهر تبعید شده است. این زندانی سیاسی همینطور ۶ ماه و بیست روز در سلول‌های انفرادی بند ۲۰۹ بوده است.

وی، دانشجوی مترجمی زبان انگلیسی در مقطع لیسانس است که به اتهام شرکت در مراسم بزرگداشت اعدامیان سال ۶۷ در گلزار خاوران، دستگیر و به اتهام ارتباط با سازمان مجاهدین خلق به تحمل ۱۴ سال حبس محکوم شده است.

خواهرعلیرضا صبوری خطاب به احمد شهید :خواهان توجه ویژه به قتل برادرم در گزارش آتی هستم

نازآفرین صبوری خواهر این شهید که طی این سالها پیگیر وضعیت پرونده وی بوده ؛ امروز پنج شنبه با ارسال نامه ای به آقای احمد شهید خواهان توجه ایشان به قتل برادرش در گزارش آتی در رابطه با نقض حقوق بشر در ایران شده است

ننگ بر رژیم اعدام و شکنجه

یک زندانی کرد در زندان ارومیه لب های خود را دوخت

یک زندانی کُرد در زندان اروميه اقدام به اعتصاب غذا نمود.
 یک زندانی اهل مهاباد به نام جعفر افشاری از روز یکشنبه 29 بهمن در اعتراض به عدم موافقت با انتقالش به زندان مهاباد دست به اعتصاب غذا زده و لب‌های خود را دوخته است.
  در پی اعتصاب غذای جعفر افشاری،وی به قرنطینه زندان مرکزی ارومیه منتقل شده است

یاشار پیری، فعال سیاسی به حبس و شلاق محکوم شد

شعبه ۱۰۴ دادگاه جزایی تبریز یاشار پیری، فعال سیاسی را به سه ماه حبس تعلیقی و ۳۰ ضربه شلاق محکوم کرد.

  این فعال سیاسی به اتهام اخلال در نظم عمومی به سه ماه حبس تعزیری که به مدت سه سال به حالت تعلیق در آمده است و ۳۰ ضربه شلاق محکوم شد.

گفتنی است، که یاشار پیری در جریانات اعتراضات مردم شهرهای ارومیه و تبریز به خشک شدن دریاچه ارومیه در شهر تبریز بازداشت شده بود.

مراسم اعطای جایزه "صلح دانشجویی" به مجید توکلی روز جمعه برگزار خواهد شد

FRIDAY: CEREMONY FOR STUDENT PEACE PRIZE WINNER
INTERNATIONAL COMMUNITY, DEMAND MAJID TAVAKOLI’S RELEASE FROM PRISON
کمیته برگزاری "جایزه صلح دانشجویی" طی اطلاعیه ای اعلام کرده اسمراسم اعطای جایزه "صلح دانشجویی" به مجید توکلی روز جمعه برگزار خواهد شد

 مراسم رسمی اعطاای این جایزه به مجید توکلی روز جمعه در شهر تروندهایم کشور نروژ برگزار خواهد شد.

به گزارش دانشجونیوز، در این اطلاعیه آمده است که پیش از برگزاری مراسم رسمی، در سطح شهر تروندهایم برنامه ای با عنوان "پیاده روی صلح" انجام خواهد شد.

کميته جايزه صلح دانشجويی در شهریور ماه گذشته در مراسمی اعلام کرد این جایزه در سال 2013 به مجید توکلی دانشجوی زندانی ایرانی و به دلیل فعالیت هایش در راه صلح و دموکراسی تعلق خواهد گرفت. پيش از اين دانشجويانی از کشورهای برمه‌، تيمور شرقی، زيمبابوه، کلمبيا و کرواسی اين جايزه را دريافت کرده‌اند.

متن اطلاعیه منتشر شده کمیته برگزاری "جایزه صلح دانشجویی" در ذیل آمده است:

13 فوریه 2013- مراسم دوسالانه اهدای رسمی "جایزه صلح دانشجویی" روز جمعه در شهر تراندهایم (Trondheim) نروژ برگزار می شود تا این جایزه در سال 2013 به طور رسمی به مجید توکلی، فعال دانشجویی ایرانی، اهدا شود. از آنجایی که مجید در زندان به سر می برد، این جایزه در غیاب وی اعطا خواهد شد. این مراسم به صورت زنده از وبسایت isfit.org پخش خواهد شد.

این جایزه برای بزرگداشت دانشجویانی همچون مجید توکلی که در راه دموکراسی، صلح و حقوق بشر تلاش می کنند، اعطا می شود. این مراسم از ساعت 7 بعد از ظهر به وقت اروپای مرکزی در تالار Olavshallen، برگزار خواهد شد. در طول این مراسم، برنامه های هنری مختلف اجرا خواهد شد. این برنامه را ماریا امیلی Maria Amelie، نویسنده، مدیریت خواهد کرد.

یک ساعت و نیم پیش از این مراسم، یک مراسم عمومی پیاده روی همراه با مشعل آغاز خواهد شد. در این مراسم با عنوان "پیاده روی صلح"، شرکت کنندگان تصویرهایی از مجید توکلی را در دست خواهند داشت.

محمود امیری مقدم، سخنگوی سازمان حقوق بشر ایران، یکی از سخنرانان مراسم خواهد بود. وی می گوید: "مجید توکلی یکی از رهبران جنبش دانشجویی ایران به دلیل بیان نظرات خود و تلاش برای بهبود حقوق بشر در ایران، از حق تحصیل محروم و به ۹ سال زندان محکوم شده است." وی اضافه می کند: "جایزه صلح دانشجویی وسیله برای بیان حمایت از مجید توکلی و پیامی برای جامعه بین المللی برای پشتیبانی از دانشجویان ایرانی است که از حقوق خود محروم شده اند."

باب رانسیمن Bob Runciman، سناتور کانادایی که در سال 2012 در مورد مجید توکلی در کمیته سنای کانادا سخنرانی کرد، پس از شنیدن خبر اعطای جایزه به وی تبریک گفت. این سناتور در یک پیام رسمی اعلام کرد: "اعطای جایزه صلح دانشجویی پیامی است که نشان می دهد مجید توکلی فراموش نشده است و وی همچنان اثر خود را دارد. این جایزه همچنین اخطاری است به رژیم ایران که دنیا به شما می نگرد." وی افزود: "مجید توکلی به صورت غیرقانونی زندانی شده و من می خواهم که وی هر چه زودتر آزاد شود."

فعالین دانشجویی ایران و اعضای اتحادیه های دانشجویی از اعطای این جایزه به مجید استقبال کردند. یکی از اعضای دفتر تحکیم وحدت، بزرگترین انجمن دانشجویی ایران، می گوید: "دریافت جایزه صلح دانشجویی معنای بسیاری دارد. این جایزه نشان می دهد که دنیا و فعالین دانشجویی در کشورهای دموکراتیک فراموش نکرده اند که فعالین دانشجویی در ایران در زندان و خانواده هایشان تحت فشار هستند."

مجید توکلی در 7 دسامبر 2009 (روز دانشجو در ایران) بازداشت و از آن زمان در حبس است. این دانشجوی 26 ساله در حال حاضر در زندان رجایی شهر کرج است. وی بر اثر زندان، شکنجه و چندین دفعه اعتصاب غذا به خونریزی معده و مشکلات ریوی دچار شده است. مقامات ایران، تقاضاهای فعالین حقوق بشری برای آزادی مجید توکلی را نادیده گرفته اند. در حال حاضر بیش از 30 دانشجو در ایران در زندان هستند. بعضی از آنان از بیش از 3 سال پیش در زندان به سر می برند و برخی دیگر با احکام سنگین تری مواجه شده اند.

تایید حکم ۵ سال زندان جمال قادرنژاد، فعال دانشجویی کرد

طی روزهای اخیر دادگاه تجدیدنظر استان آذربایجان غربی، حکم ۵ سال حبس را برای جمال قادرنژاد که توسط دادگاه انقلاب مهاباد صادر شده بود، قطعی اعلام کرد.

"عباس جمالی" وکیل جمال قادرنژاد، دانشجوی رشته علوم اجتماعی دانشگاه پیام نور میاندوآب،درباره حکم صادره گفت: حکم نهایی پنج سال زندان برای جمال قادرنژاد چند روز پیش از طرف شعبه دهم دادگاه تجدیدنظر استان آذربایجان غربی تأئید شد.

وی با بیان اینکه اتهام اصلی ایشان "عضویت در یکی از احزاب مخالف نظام" بود، اضافه کرد: علاوه بر این اتهام، که اصلی ترین اتهام آقای قادرنژاد بود، اجتماع و تبانی برای ارتکاب جرم بر ضد امنیت ملی کشور و فعالیت تبلیغی علیه نظام نیز اتهام های دیگری بود که در پرونده ایشان آمده بود.

جمالی افزود: موکل بنده را اداره اطلاعات با همین اتهامات بازداشت کرده بود. نکته قابل تأمل و تعجب برانگیز برای بنده این بود که خود اداره اطلاعات صراحتا تقاضای اشد مجازات به استناد مواد ۴۹۹ و ۵۰۰ و ۶۱۰ قانون مجازات کرده بود، که قانونا این موضوع ربطی به اداره اطلاعات ندارد و اصولا این ارگان نمی تواند برای کسی تقاضای مجازات کند چون اطلاعات حتی ضابط قضایی هم نیست. اگرهم ضابط قضایی باشد نمی تواند چنین کاری بکند، این امر مربوط به دادسرا و بازپرس است.

این وکیل دادگستری با بیان اینکه متاسفانه بازپرس پرونده هم بر اساس گزارش اداره اطلاعات کیفرخواست به دادگاه بدوی داده بود، ادامه داد: در حالی که آقای قادرنژاد اعلام کرده بود که هیچ عضویتی در احزاب مخالف نظام ندارد، ولی با این وجود قاضی دادگاه بدوی حکم به محکومیت ایشان صادر کردند.

جمالی اضافه کرد: قاضی پرونده عنوان کرده بودند که دیگر اتهامات نامبرده یعنی اجتماع و تبانی و فعالیت تبلیغی علیه نظام، جرم های مستقلی نیستند و براین اساس آنها را رد کردند ولی برای اتهام عضویت، حکم ۵ سال زندان برای ایشان صادر کردند.

وی همچنین افزود: در مرحله رسیدگی به پرونده در دادگاه بدوی، اداره اطلاعات ادعا کرده بود که مدارکی و شواهدی پانصد صفحه ای در اختیار قاضی پرونده قرار داده است که اتهام آقای قادرنژاد را اثبات می کند. بنده تقاضا کردم که این مدارک را مشاهده کنم ولی قاضی پرونده گفتند: "مدارک را من دیده ام، کافی است. شما لازم نیست ببینید" و هیچ مدرکی به ما ارائه نکرد.

عباس جمالی خاطرنشان کرد: بنده به همه این موارد در مرحله تجدیدنظر اشاره کردم که متأسفانه دادگاه تجدیدنظر بدون دقت به این مسائل و موارد خلاف واقعیت، رأی دادگاه بدوی را عینا تأیید کرد.

وکیل مدافع جمال قادرنژاد، با توجه به بیماری حاد موکلش، در این باره نیر اظهار داشت:در طول ایام بازداشت موکلم، بنده بارها به دلیل بیماری دیسک کمر، به قرار بازداشت طولانی مدت ایشان اعتراض کردم و درخواست کردم که قرارشان به وثیقه تبدیل شود تا آقای قادرنژاد در بیرون از زندان به معالجه خودشان بپردازند ولی رئیس دادگاه به این مسأله هم توجهی نکردند.

وی افزود: موکل بنده الآن با دیسک کمر خیلی شدید در زندان مواجه هستند که در صورت ادامه این وضعیت احتمال وخیم شدن حال جسمی ایشان زیاد است.

عباس جمالی در پایان این گفتگو، نسبت به حکم صادره اینگونه اظهارنظر کرد: بنده همچنان معتقدم که حکم صادره برای جمال قادرنژاد کاملا ناعادلانه است چون در پرونده ایشان هیچگونه مدرک یا شاهدی مبنی بر اثبات اتهام ایشان وجود نداشت و حکم نامبرده صرفا به جهت گزارش اداره اطلاعات صادر گردیده است و به زعم بنده نه تنها روند رسیدگی به پرونده اصولی و قانونی نبود بلکه حکم صادره نیز قانونی نیست.

فعال حقوق بشر و فعال دفاع از زندانیان سیاسی است.

شیوا نظرآهاری
متولد خرداد ۱۳۶۳

او از موسسین کمیته گزارشگران حقوق بشر است.او اولین بار در مردادماه ۱۳۸۳ در جریان تجمع خانواده‌های زندانیان سیاسی مقابل سازمان ملل در تهران بازداشت شد.وی مجدد در سال ۱۳۸۸ و در رابطه با اعتراضات مردمی به نتیجه انتخابات بازداشت شد و در شهریور ماه با سپردن وثیقه سنگین دویست میلیون تومانی آزاد شد.

شیوا نظر آهاری بار دیگر در ۲۹ آذرماه ۱۳۸۸ بازداشت شد که دلیل آن مبادرت به شرکت در مراسم ختم آیت‌الله منتظری بود.

آخرین جلسه دادگاه نظرآهاری ۱۳ شهریور در شعبه ۲۶ دادگاه انقلاب به ریاست قاضی پیرعباسی برگزار شد.اتهام او در این دادگاه محاربه، تبانی و اجتماع علیه امنیت ملی و اخلال در نظم عمومی و تبلیغ علیه نظام دانسته شد.نظرآهاری بیش از ۱۰۰ روز را در سلول‌های انفرادی گذراند و در ۲۱ شهریور ۱۳۸۹ با سپردن وثیقه ۵۰۰ میلیون تومانی به صورت موقت از زندان آزاد شد.او در شهریور ۱۳۹۱ و در پی احضار به زندان برای گذراندن چهار سال حبس تعزیری به زندان رفت.

دومین نامه خانواده انور حسین پناهی زندانی سیاسی کورد به دکتر احمد شهید گزارشگر ویژه سازمان ملل و تمامی نهادهای حقوق بشری

جناب آقای دکتر "احمد شهید!"

گزارشگر ویژه شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد در امور ایران

درود یک خانواده رنج دیده کورد ایرانی را پذیرا باشید؛

ما خانواده "انور حسین پناهی"، فعال مدنی دربند کورد، طی نامه ی که چند ماه پیش برایتان ارسال کردیم ، سعی بر آن داشتیم کە مختصری از رنجهایی که به ناحق، بر خانواده امان رواداشته شده را برایتان بازگوو کنیم، اما در این مدت اخیر دوباره دستگاهای امنیتی فشارهای خود را تشدید کرده و از تهدید
مصادره اموال گرفته تا اینکه ما را دستگیر و از زادگاه و شهر خود تبعید کنند.

در نامه قبلی برایتان نوشتیم که رنجها از آنجا آغاز شد که "انور حسین پناهی"، فعال مدنی ایرانی، فرزند ارشد خانواده و دارای همسر و سه فرزند، پنج سال قبل به جرمی ناکرده، دستگیر، زندانی، شکنجه و محکوم به اعدام شد. اگرچه به واسطه حمایت نهادهای حقوق بشری، کارزار جهانی و همینطور پیگیریهای فعالان در اتحادیه اروپا، حکم اعدام وی در دادگاه تجدید نظر جمهوری اسلامی لغو و به شش سال زندان تخفیف یافت، اما مصائب این خانواده همچنان به طرزی روزافزون ادامه دارد..

پس از بازداشت "انور"، "اشرف" نیز، فرزند دوم خانواده که در تهران شاغل و کمک خرج پدر پیر این خانواده بود، پس از صدور حکم اعدام برای انور، کار خود را به سنندج منتقل کرد و وضعیت پرونده انور و پسر خاله اش را که هر دو محکوم به اعدام شده بودند پیگیری مینمود.

اما متاسفانه "اشرف" در تاریخ 1387/7/6 در حین عزیمت به تهران، و در حالی که حامل مدارکی دال بر بی گناهی برادر بزرگش "انور" بود، توسط افراد ناشناسی به قتل رسید. با از دست دادن اشرف که تنها نان آور خانواده خود و برادرش بود هر دو خانواده ضربه جبران ناپذیری را متحمل شدند که تبعات آن با صدور حکم اعدام برای "انور" نیز بیشتر شد.

اینها همه در حالی رخ داده که بارها و بارها پدر انور، که در آستانه ی هفتاد سالگی قرار دارد، و مادر انور و حتی خواهران وی، به اداره اطلاعات فراخوانده شده و مورد بازجویی و تهدید قرار گرفته اند.

جناب آقای احمد شهید!

در آخرین اقدام سیستماتیک ظلم و ستم در حق این خانواده و در پی بازداشتهای پی در پی اعضای خانواده مان و به منظور تشدید فشارها، هفته گذشته کمکهای مالی که برادر وی به حساب این خانواده واریز کرده بود مسدود و مبلغ آن مصادرشد. از طرفی دیگر دستگیریها و اذیت و آزار علیه خانواده مان به طور لاینقطع ادامه دارد. در ۲۰ دی ماه، سیروان حسین پناهی یکی دیگر از اعضای خانوادمان با یورش مامورین وزارت اطلاعات دستگیر و به نقطه نامعلومی منتقل گردید و تاکنون از وضعیت و شرایط وی خبری نداریم. همچنین ۲ تن دیگر از اعضای خانوادمان به نام های شیرزاد و فایق پناهی با یورش مامورین وزارت اطلاعات دستگیر و به نقطه نامعلومی منتقل شده‌اند.

انگار خانواده ما بزرگ ترین گناه تاریخ را مرتکب شده که این طور از سوی ارگانهای دولتی همواره پاسخ منفی دریافت می کند، بیش از پنج سال است که خانواده ما از سوی ارگانهای دولتی مورد تحریم قرار گرفته، تحریمی تنها و تنها از سر بیگناهی. بر همگان آشکار است که در این 5 سال گذشته خانواده ما بیشترین فشار را از طرف نیروهای امنیتی متحمل شده است و در طول ۶ سال اخیر بیش از ۳۳ نفر از خانواده مان بطور جداگانه و به بهانه‌های مختلف دستگیر شده‌ اند.

جناب آقای احمد شهید!

پرسش ما از جنابعالی به عنوان گزارشگر ویژه سازمان ملل آن است که در کجای دنیا فردی را به خاطر فعالیت های فرد دیگر دستگیر می کنند؟

اتهام تمام دختران و پسران خانواده ما در ایران، بخاطر حضور و مبارزات سیاسی دو فرزند دیگر خانواده، در خارج از ایران است. دو فرزندی که به خاطر عقایدشان، راه مبارزه سیاسی با حکومت جمهوری اسلامی را درپیش گرفته و به آن دلیل که چنین مجالی در داخل کشور برایشان باقی نمانده، به ناچار در خارج از ایران به فعالیتهایشان ادامه می دهند. اما سوال اساسی اینجاست که چرا باید دیگر اعضای خانواده را، به جرمی ناکرده و با ظن همکاری با آن دو فرزند، محاکمه و مجازات کرد؟

"انور حسین‌پناهی" فعال سرشناس سیاسی و مدنی کورد، که اکنون در زندان مرکزی سنندج بسر میبرد، سیروان حسین پناهی در شکنجه گاه اداره اطلاعات و تحت فشار برای مصاحبه تلوزیونی قرار دارد و ما هیچ گونه خبری از سلامتی وی نداریم‌ تنها دو نمونه از قربانیان بیعدالتی در ساختار دادرسی ایران میباشند.

گفتنی است انور حسین پناهی پسر بزرگ خانواده مان که از فعالان مدنی و یاری رسان به انجمنهای ترک اعتیاد بوده و خصوصا یاری رسان و عضو افتخاری انجمن(ان.ای) و از معتمدین منطقه دهگلان بشمار می‌رود، در هنگامی که در بازداشتگاه اطلاعات شهر "قروه"/ کردستان ایران/ بسر میبرد از ناحیه دنده دچار شکستگی شده و مدت سه سال است که دچار عفونت "کلیه" و "روده" شده، اما هموارە از سوی مسئولین زندان مورد بی توجهی قرار گرفته است. از طرف دیگر ایشان که چندی پیش از سوی دادگاه انقلاب به اعدام محکوم شده بود، اکنون در آستانه پرونده سازی و ایراد اتهامات جدید از سوی اداره اطلاعات قرار گرفته است.

در این شرایط ما فریاد مظلومیت و دادخواهی خود را به گوش شما می رسانیم، چرا که بر این باوریم شما گزارشگر ویژه سازمان ملل هستید و می توانید صدای کسانی را که از بیداد به تنگ آمده به گوش این نهاد بین المللی برسانید.

باشد تا این ندای مظلومیت خانواده ما که در چند سال اخیر لحظه ای آرامش و آسایش را به خود ندیده ایم به گوش جهانیان برسد.

با سپاس و امید به اقدامات فوری و موثر حضرتعالی

خانواده انور حسین پناهی زندانی سیاسی کورد ایرانی

رونوشت:

دیدبان حقوق بشر

به خانم ناوی پیلای

سازمان گزارشگران بدون مرز

مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران

کمیته گزارشگران حقوق بشر

بازداشت و بلاتکلیفی ۱۳۰ روزه یک وبلاگ نویس در زندان عادل آباد شیراز

کاوه طاهری وبلاگ نویسی که در ۲ مهر ماه سال جاری بازداشت شد، بیش از ۱۳۰ روز است که بصورت بلاتکلیف در زندان بسر می‌برد.

کاوه طاهری وبلاگ نویس ساکن شیراز در تاریخ ۲ مهرماه سال جاری با مراجعه مامورین اطلاعات سپاه به محل کارش بازداشت و ابتدا به بازداشتگاه پلاک ۱۰۰ سپاه و پس از ۵۲ روز به زندان عادل آباد شیرزا منتقل گردید.

مامورین که در هنگام بازداشت لب‌تاب شخصی وی را ضبط نموده بودند سپس به منزل کاوه طاهری مراجعه کرده و ضمن تفتیش منزل وسایل شخصی او از قبیل هارد کامپیو‌تر، دستنوشته‌ها و... را ضبط کرده و با خود بردند.

یکی از بستگان این وبلاگ نویس به گزارشگر هرانا گفت: "کاوه طاهری که ۳۱ سال سن دارد، دوره‌های خبرنگاری را پشت سر گذاشته و کارت خبرنگاری نیز داشته است و یکی از موارد اتهامی وی در بازپرسی خبرنگاری بدون مجوز اعلام شده است."

اکنون باوجود گذشت بیش از ۱۳۰ روز از بازداشت کاوه طاهری و پیگیری مستمر خانواده هیچ دادگاهی برای وی تشکیل نشده و دادگاه به وکیل ایشان نیز اجازه مطالعه پرونده را نداده‌اند.

گفتنی است، اتهامات کلی این وبلاگ نویس در پرونده، اقدام علیه امنیت کشور و تبلیغ علیه نظام در فضای مجازی عنوان شده است.

روزنامه نگاران بازداشت شده ممنوع الملاقات شدند

بعد از نزدیک روزنامه نگاران بازداشت شده ممنوع الملاقات شدند به دو هفته بی خبری، خانواده های روزنامه نگاران بازداشت شده امروز برای دیدار، با مهر ممنوع الملاقاتی مسوولان اوین مواجه شدند.

  پنج شنبه روز ملاقات زندانیان بندهای ۲۰۹ و ۲۴۰ است و در حالی که امروز خانواده ۱۵ روزنامه نگار بازداشت شده براساس اظهارنظر بازپرس پرونده مبنی بر اینکه روزنامه نگاران ممنوع الملاقات نیستند، به زندان اوین مراجعه کردند که از ملاقات آنها ممانعت به عمل آمد.

بی خبری خانواده ها از وضعیت روزنامه نگاران بازداشت شده باعث نگرانی آنها شده است، این در شرایطی است که اتهام روزنامه‌نگاران بازداشت شده در هیچ دادگاهی بررسی و اثبات نشده است. تنها خبر خانواده روزنامه نگاران بازداشت شده تماس های محدودی است که صورت گرفته است.

از جمع بازداشت شده ها تنها مطهره شفیعی دبیر سرویس سیاسی روزنامه آرمان و علی دهقان دبیر سرویس اقتصادی روزنامه بهار آزاد شده اند.

با گذشت نزدیک به دو هفته از بازداشت شبانه و ناگهانی روزنامه نگاران هنوز هیچ مقام قضایی در این باره اعلام موضع نکرده است. نه علت و انگیزه واقعی بازداشت آنها مشخص است و نه توجیه قانونی موجهی برای این کار ارائه شده است. تنها موضع رسمی یکی داستان سرایی های وزارت اطلاعات در دو بیانیه اخیر است و یکی هم خبرسازی های بی محتوای رسانه های امنیتی که همانند بیانیه های وزارت اطلاعات که مملو از توهم و ضد و نقیض است.

با آزادی علی دهقان شمار بازداشت شدگان به ۱۵ نفر به این شرح می رسد: جواد دلیری (سردبیر روزنامه اعتماد)، نسرین تخیری (دبیر اجتماعی روزنامه اعتماد)، ساسان آقایی (دبیر گروه بین‌الملل روزنامه اعتماد)، پژمان موسوی (دبیر رسانه روزنامه بهار)، امیلی امرایی (خبرنگار فرهنگ و هنر روزنامه بهار)، پوریا عالمی (طنز نویس روزنامه شرق)،نرگس جودکی (دبیر اجتماعی روزنامه آرمان)، اکبر منتجبی (دبیراجرایی و سیاسی هفته‌نامه آسمان)، حسین یاغچی (دبیر ادبیات هفته‌نامه آسمان)، صبا آذرپیک (خبرنگار سابق روزنامه اعتماد)، کیوان مهرگان (دبیر سیاسی روزنامه توقیف شده روزگار)، سلیمان محمدی(دبیر سرویس حوادث روزنامه بهار) و میلاد فدایی اصل(دبیر سرویس سیاسی خبرگزاری ایلنا)، فاطمه ساغرچی (سایت جماران) و ریحانه طباطبایی (روزنامه بهار)

منصوره بهکیش( کاندیدای نهایی “فرانت لاین”) تحت فشار مقامات امنیتی برای معرفی خود به زندان اوین

: منصوره بهکیش یکی از شش کاندید نهایی جایزه بین المللی معتبر “فرانت لاین” برای مدافعان حقوق بشر شد.

در بیانیه مطبوعاتی روز (9 بهمن 1391) این سازمان، غیر از منصوره بهکیش از ایران، مدافعانی از کشورهای موریتانی، کلمبیا، کنیا، ازبکستان و کامبوج نیز از میان صدها مدافعی که از سراسر جهان توسط سازمانهای حقوق بشری کاندیدا شده اند، به عنوان کاندیداهای نهایی این جایزه اعلام شده اند.

منصوره بهکیش در حالی در عرصه بین المللی مورد تقدیر قرار می گیرد که در روزهای گذشته، فشار فراوانی بر او و کسانی که برای آزادی موقت وی از زندان ضمانت گذاشته اند از سوی مقامات دادسرای شهید مقدس (اوین) وارد شده تا برای اجرای حکم شش ماه حبس، به زندان اوین برود.
براساس اطلاعات به دست آمده از خانواده بهکیش، وی قصد دارد طی چند روز آینده خود را به زندان اوین معرفی کند.

منصوره بهکیش که خواهر، شوهر خواهر و چهار برادرش در دهه 60، اعدام شده اند، از فعالان گروه مادران خاوران است. گروهی که در بیست و پنج سال گذشته حق خانواده های ناپدید شدگان و اعدام شوندگان را برای دانستن حقیقت مرگ عزیزانشان، مکان دفن آنها و نیز محاکمه و مجازات آمران و عاملان اعدامهای سیاسی دهه 60 مطالبه کرده اند.
وی همچنین از حامیان مادران پارک لاله است. این گروه پس از اینکه در اعتراضات پس از انتخابات ریاست جمهوری سال 1388، تعدادی از معترضان کشته یا ناپدید شدند برای دادخواهی و اجرای عدالت و همینطور مبارزه با مجازات اعدام تشکیل شد.

منصوره بهکیش در طول سالها فعالیت حقوق بشری خود بارها احضار و بازجویی و به دفعات متوالی بازداشت شده است. تنها در چهار سال گذشته، او سه بار که یک بار آن به همراه بیش از 30 تن از زنان حامی مادران پارک لاله در یک تجمع بوده است، دستگیر شده است.

منصوره بهکیش در دی ماه 1390 به وسیله قاضی صلواتی، رییس شعبه 15 دادگاه انقلاب به چهار سال و شش ماه زندان محکوم شد. این حکم در دادگاه تجدید نظر به چهارسال حبس کاهش پیدا کرد که سه سال و شش ماه آن به مدت پنج سال تعلیق شده است.

بازداشت سه تن به جرم اقدام به برگزاری مجلس ترحیم

حسن صادقی‌ خرم دشتی به همراه همسر و فرزند ۱۷ ساله‌اش به جرم اقدام به برگزاری مجلس ترحیم برای پدرش غلامحسین صادقی‌خرم بازداشت شد.

حسن صادقی ‌خرم دشتی که قصد برگزاری مجلسی خانگی برای ترحیم پدر خود در روز سه‌شنبه ۱۱ بهمن ماه را داشت، بامداد دوشنبه ۱۰ بهمن ماه حدود ساعت ۵ صبح با مراجعه مامورین وزارت اطلاعات به همراه همسر خود فاطمه مثنی بازداشت شد.

مامورین وزارت اطلاعات ضمن تفتیش کامل منزل اقدام به ضبط وسایل شخصی ایشان، از قبیل کامپیو‌تر، کتب و آلبوم عکس‌های خانوادگی نمودند.

همچنین در روز سه شنبه ۱۱ بهمن ماه مامورین وزارت اطلاعات بار دیگر به منزل ایشان مراجعه کرده و اینبار اقدام به پلمب منزل پدری وی نموده و به دیگر ساکنین ساختمان که از اقوام نزدیک وی می‌باشند اعلام کرده‌اند که خانه آنان بنا به دستور مقامات قضایی مصادره شده است و همچنین پس از مصادره کردن آنجا تنها فرزند این خانواده یعنی نیما صادقی خرم دشتی را که ۱۷ سال سن دارد، بازداشت و به مکان نامعلومی منتقل کرده‌اند.

حسن صادقی خرم دشتی متولد ۱۳۴۳ می‌باشد و در سال ۱۳۶۰ در سن ۱۷ سالگی به اتهام هواداری از سازمان مجاهدین خلق بازداشت و مدت ۷ سال را در زندان گذرانده است و خانم فاطمه مثنی نیز که متولد ۱۳۴۷ می‌باشد نیز در سال ۱۳۶۰ در حالیکه ۱۳ سال بیشتر نداشته است به همراه مادر و خواهرانش بازداشت و مدت ۳ سال را در زندان گذرانده است.

لازم به ذکر است، غلامحسین صادقی‌ خرم دشتی از فعالان سیاسی ایرانی مقیم عراق می‌باشد که در تاریخ ۴ بهمن ماه بر اثر بیماری سرطان جان باخته است.