مادران خاوران برنده جایزه بین المللی گوانگجو شد

پس از بیش از ربع قرن تلاش برای دادخواهی هزاران زندانی سیاسی اعدام شده در دهه ۶۰، مادران خاوران برنده یک جایزه حقوق بشری بین المللی شد.

هیات داوران جایزه گوانگجو برای حقوق بشر، مادران خاوران را به عنوان مادران و خانواده های زندانیان سیاسی کشته‌شده در ایران که خواهان حقیقت و عدالت هستند٬ به همراه عادل الرحمان خان، فعال بنگلادشی که خود را وقف حمایت از حقوق اساسی و استقرار حقوق بشر کرده به صورت مشترک برنده جایزه امسال اعلام کرده است. مراسم اهدای این جایزه روز یکشنبه، ۲۸ اردیبهشت در شهر گوانگجوی کره جنوبی با حضور تعدادی از مادران و خانواده های خاوران برگزار خواهد شد.

مادران خاوران، به مادران و خانواده های زندانیان سیاسی گفته می‌شود که در دهه ۶۰ و به خصوص در تابستان ۱۳۶۷ در زندان‌های جمهوری اسلامی ایران اعدام شدند و بسیاری از آن‌ها به صورت مخفیانه در گورستان‌های متروک از جمله گورستان خاوران در جنوب شرقی تهران به خاک سپرده شدند.

طی ۲۵ سال گذشته این خانواده‌ها همواره خواهان روشن شدن حقیقت و برقراری عدالت در مورد افراد مسئول این اعدام‌ها بوده‌اند.

در تمام این سالها مادران خاوران با حضور هفتگی خود در خاوران و برپایی دو مراسم سالانه، در سالگرد اعدامهای سال ۶۷ و نیز پیش از عید، نگذاشتند که خاطره فرزندان و عزیزانشان که تنها به دلیل مخالفت سیاسی اعدام شده بودند فراموش شود.

مقامات امنیتی همواره از حضور خانواده و برپایی مراسم یادبود جلوگیری کرده اند. در بسیاری از سالها، خانواده ها را مورد آزار و اذیت، ضرب و شتم و بازداشت قرار داده اند و تلاش زیادی برای از میان بردن خاوران که در سال ۶۷، صدها زندانی سیاسی را در گورهای دسته جمعی در آن دفن کرده اند انجام داده اند.

هیات داوران جایزه گوانگجو اعلام کرده است که با وجود سکوت جمهوری ننگین اسلامی در پاسخگویی به دادخواهی مادران، پیگیری تاریخی و مستمر این گروه حقوق بشری برای دستیابی به حقیقت و پاسخگویی باعث افزایش اعلام نظرات مخالفان سیاسی در این زمینه، پیشرفت تحقیقات درباره نقش دولت در محاکمات ناعادلانه و همچنین گسترش حمایت فعالان حقوق بشر در رابطه با پیگیری این اعدام‌ها شده است.

«کمیته مبارزه برای آزادی زندانیان سیاسی » ضمن ابراز عمیق ترین تبریک ها به مادران و خانواده های خاوران برای به رسمیت شناخته شدن تلاشها و رنجهایشان در عرصه بین المللی، امیدوار است که اهدای این جایزه باعث شنیده شدن هر چه بیشتر صدای دادخواهی خانواده کشته شدگان دهه ۶۰ و کشتار ۶۷ از سوی جامعه بین المللی و آغاز روند پاسخگو شدن آمران و عاملان این اعدام‌ها باشد.

بنیاد گرامیداشت ۱۸ مه که هر سال، جایزه گوانگجو برای حقوق بشر را اهدا می کند یک سازمان غیرانتفاعی و غیردولتی است است که در سال ۱۹۹۴ از سوی بازماندگان قتل عام مخالفان در ماه مه ۱۹۸۰ درشهر گوانگجو کره جنوبی تاسیس شده است. هدف از راه اندازی این بنیاد گرامیداشت خاطره قیام ۱۸ مه و ادامه مبارزه و همبستگی با آن به منظور کمک به اتحاد صلح آمیز کره و فعالیت در جهت صلح و حقوق بشر در سراسر جهان است.

۱۸ ماه مه سالگرد جنبش دموکراتیک مردمی در گوانگجو بر علیه نیروهای مسلح دولتی است که پس از کودتای چون دوو هوان بر منطقه مسلط شده بودند. در جریان این رخداد دست کم ۱۵۴ تن کشته٬ ۷۴ تن مفقود و چهار هزار ۱۴۱ تن مجروح و بازداشت شدند. در دوران ریاست جمهوری چون دوو هوان، رسانه‌های دولتی از این رخداد به عنوان یک شورش کمونیستی یاد می‌کردند٬ اما از سال ۲۰۰۲ با برپایی یک قبرستان ملی و تعیین روز ۱۸ می‌به عنوان روز ملی بزرگداشت قربانیان این رخداد برای جبران صدمات وارده به بازماندگان این کشتار و خانواده‌های قربانیان تلاش می‌شود.

عادل الرحمان خان، دیگر برنده امسال جایزه گوانگجو فعالیت حقوق بشری خود را از زمان دانشجویی آغاز کرد و پس از آن که فعالیت‌هایش را به عنوان یک وکیل ادامه داد، سازمان حقوق بشری با نام اودهیکار را در بنگلادش راه اندازی کرد. او از آن زمان به حمایت و ارتقاء حقوق بشر کمک کرده است. با وجود اینکه این فعالیت‌ها او را در معرض مراقبت و نظارت دولت بنگلادش و تهدیدهای متعدد قرار داده است، عادل الرحمان خان به دلیل نقش کلیدی‌اش در مبارزه علیه نقض حقوق بشر در جنوب آسیا، از جمله قتل‌های فراقضایی، ناپدید شدن‌های اجباری، شکنجه و اهانت‌های غیر انسانی از سوی دستگاه‌های مجری قانون برنده این جایزه شده است. تلاش‌های او منجر به تشکیل یک شبکه مدافعان حقوق بشر ملی در بنگلادش و شبکه علیه شکنجه و معافیت از مجازات در جنوب آسیا شده است.

امتناع وحید اصغری از شرکت در جلسه دادگاه

بلاتکلیفی وی پس از قریب ۶ سال زندان
وحید اصغری وبلاگ نویس زندانی در زندان اوین که از ۶ سال پیش بصورت بلاتکلیف در حبس بسر می‌برد از حضور در جلسه دادگاه خوداری کرد.

وحید اصغری دانشجوی انفورماتیک دانشگاه بنگلور هند در تاریخ ۱۹ اردی‌بهشت ماه ۱۳۸۷ به هنگام خروج از کشور در فرودگاه امام خمینی بازداشت شد.

وی بدلیل اینکه دادرسی خود در دادگاه انقلاب را عادلانه نمی‌دانست و همچنین بدلیل شکنجه‌ای که در دوران بازداشت بر وی اعمال شده بود ۵ بار از رفتن به جلسه دادگاه امتناع می‌کند که آخرین جلسه دادگاه وی روز ۱۹ فروردین ماه سال‌جاری بدون حضور متهم برگزار شد و قاضی با وجود حضور وکیل متهم حاضر به صدور حکم نشد.

وحید اصغری به اتهام تبلیغ علیه نظام و راه اندازی سایت‌های ضد دین و مخالف نظام پس از نزدیک به ۲ سال بازداشت در بند‌های ۲- الف و ۲۴۰ در شعبه ۱۵ دادگاه انقلاب به ریاست قاضی صلواتی در سالهای ۹۰ و ۹۱ دو مرتبه به اعدام محکوم شد که هر دوبار این حکم از سوی شعبه ۶ دیوان عالی کشور نقض شد.

در سوگ مادر میلانی عزیزمان، از مادران عاشق و فعال خاوران

با کمال تاسف و اندوه فراوان هم اکنون با خبر شدم که مادر میلانی عزیزمان، یکی از مادران عاشق و فعال خاوران نیز از میان ما رفت. این زن خوش سیما و استوار و مهربان که همیشه سرود خاوران، سروده دخترش پروانه را به همراه او و دیگر مادران و خانواده ها می خواند، امروز صبح درگذشت.

فردا صبح دوشنبه ساعت هشت و سی تا نه صبح در گورستان بهشت زهرا شستشو داده شده و به خاک سپرده می شود. او و خانواده اش را همراهی کنیم. یادش زنده و گرامی است.

رحیم میلانی ، در رشته ی مهندسی شیمی دانشگاه آریامهر (دانشگاه شریف) فارغ التحصیل شد. وی در رژیم گذشته نیز از فعالان دانشجویی بوده است و در آن زمان سه س

رحیم میلانی

تاریخ و محل تولد:

شغل: مهندس شیمی دانشگاه آریامهر

وضعیت خانوادگی:

نام پدر :

تاریخ دستگیری : ٦ مهرماه ١٣٦٠

محل دستگیری : تهران

وابستگی سازمانی : راه کارگر

تاریخ اعدام : ۷ آبان ۱۳۶۰

زندان اوین

خاوران ستون ۵ ردیف ۷۹

پسندیدم ·  · اشتراک‌گذاری

پسندیدم ·  · اشتراک‌گذاری

پسندیدم ·  · اشتراک‌گذاری

بهنام ابراهیم زاده,زندانی سیاسی بند350 اوین

کجایی مادرم ....اینجا بهار هم به زحمت نسیم خود را به ما می رساند....

فرقی نمیکند بی اعتمادی یا بی اعتقادی هر چه باشی برای زمان میگذرد ، ولی زمان برایت نه ....

در انفرادی می گویند اسیر آزادی شده اند و چون میگذرد غمی نیست اما چه میگذرد؟؟؟؟؟؟؟؟؟

عمر گران یا روزهای آرامش دیازپام های بندم...؟؟؟

نظرم این است که هیچ فرقی بین هیچ بندی نیست و هیچ بندی در قیدی نیست.

دیشب چه گذشت فرقی بین جرم و اتهام را فهمیدم ، فهمیدم هیچ جرمی در بند نیست به جز زندانی...

وامشب هم میگذرم از این غربت خانگی ،اینجا روزها در سکوت شبهایم خواب است و شبهایم در ازدحام روزهایم بی تاب، اینجا نوروز هم در غل و زنجیر است، بهار هم به زحمت نسیم خود را به متا می رساند و هرکس در رویای خود با غمبی تلخ به آنسوی دیدار می اندیشد.

کجایی مادرم،همسرم،فرزندم که چه مهمانی گرفته اند بندم را...
اینجا سازها کوک و صدایم 350 بار تندترازسرعت صوت وتندیم 350 بار نرمتر یک رز سرخ....ولی حیف که پرپر شد، پژمرد...

اینجا با اقتدار،افتخارهایمان را حبس می کنند .

آری،آری که گفتیم ازقفس هایمان به سیاه چالی عمیق جاری شدیم و این بود جایزه نوبل در پس و پیش میله های آهنین ، واین است پاداش نخبگان و استادان میهن پرستان که زیرچکمه های خودشل ان له می شوند با اینکه یاد می دادند بنی آدم اعضای یکدیگرند...

آری بنی آدم اعضای یکدیگریم

بهنام ابراهیم زاده

یک حکم ناعادلانه دیگر

مریم شفیع پور٬فعال دانشجویی و عضو ستاد انتخاباتی مهدی کروبی به ۷ سال حبس محکوم شد.
  قاضی صلواتی تحت تاثیر بازجوی این زندانی سیاسی٬ اقدام به صدور این حکم سنگین برای وی نموده است.
طی هفته ها گذشته همچنین گزارش شده بود که وضعیت جسمی مریم شفیع پور رو به وخامت گذاشته بود.

مریم شفیع‌پور، روز پنجم مردادماه امسال و پس از حضور در دادسرای شماره دو “شهید مقدس” در زندان اوین، به دستور بازپرس این شعبه بازداشت شد و بیش از دو ماه را در بند ۲۰۹ زندان اوین که زیر نظر وزارت اطلاعات اداره می‌شود، سپری کرد. او از روز هشتم مهرماه به بند زنان این زندان منتقل شد.
این دانشجوی اخراجی رشته‌ی مهندسی کشاورزی دانشگاه بین‌المللی قزوین، اولین دانشجوی بازداشت شده پس از انتخاب شدن آقای آقای حسن روحانی است. او در سال ۸۹ نیز از سوی دادگاه انقلاب قزوین به خاطر فعالیت‌های دانشجویی و وبلاگ‌نویسی به یک سال حبس تعلیقی به مدت ۵ سال محکوم شد. وی از جمله اعضای ستاد انتخاباتی مهدی کروبی در جریان انتخابات مناقشه‌برانگیز خردادماه سال ۸۸ بود.

محمد باقر علوی به چهار سال حبس تعزیری محکوم شد

محمد باقرعلوی عضونهضت آزادی ایران به اتهام عضویت در نهضت آزادی ایران به تحمل چهار سال حبس محکوم شد.

ایمان میرزازاده وکیل مدافع علوی روز چهارشنبه گفت: شعبه ۱۵ دادگاه انقلاب اسلامی تهران به ریاست قاضی صلواتی این حکم را صادر کرده است.

وی افزود: این حکم امروز ابلاغ شد و قابل اعتراض برای رسیدگی مجدد در مرجع تجدید نظر است.

میرزازاده ادامه داد: اعتراض خود را به صورت شفاهی به شعبه دادگاه اعلام کرده ایم و طی هفته آینده نیز به صورت مکتوب تقدیم دادگاه خواهیم کرد.

علوی ازاعضای نهضت آزادی ایران آخرین بار اسفند ماه سال گذشته به مدت یکماه بازداشت شد.

این عضو نهضت آزادی بارها منزلش توسط نیروهای امنیتی مورد بازرسی و تفتیش قرار گرفته و حتی در دوران بازداشت های غیرقانونی خانواده وی تحت فشار و آزار نیروهای اطلاعات قرار داشتند.

علوی همچنین در تابستان سال ۸۸ و در جریان دستگیری های گسترده پس از انتخابات نیز بیش از چهل روز را در انفرادی به سربرد.

نامه محمد جراحی فعال کارگری از زندان:

به تمام کارگران، سازمانها و اتحادیه های کارگری سراسر دنیا
همکاران، کارگران ایران و جهان

من کارگر نقاش و عضو کمیته پیگیری ایجاد تشکل های کارگری اینک سومین سال زندان خود را پشت سر میگذارم. من به اتهام های واهی و غیر واقعی زندانی شدم. واقعیت این است که من فعالیت خود را جهت تامین رفاه طبقه کارگر و دیگر تهیدستان و زحمتکشان را حق ابتدایی خود می دانم و برای آن افتخار میکنم و یک لحظه نیز از این تلاش کوتاه نخواهم آمد.

زندان جای من و امثال من نیست. زیرا که نه دستمان به چپاول و غارت و اختلاص های میلیاردی و افسانه ای آلوده است، نه موجب ریختن خون انسانها شده ایم و نه بر ویرانه های مردم زحمتکش و کارگران کاخ هایی افراشته ایم.

جرممان تنها و تنها دفاع از حقوق اجتماعی خود و همکاران و دیگر زحمتکشان است. ما برای یک دنیای بهتر مبارزه میکنیم. دنیایی که شایسته ما انسانهاست.


من امروز در زندان تبریز، میان تهدیدها و اذیت و آزار زندانبان به هرنوع و شکلی دست به گریبانم. من بیش از یک ماه است که از بیخوابی رنج میبرم. چنان که بر اثر خستگی و بی خوابی مفرط تنها ٢ ساعت از حال میروم. هرچه درخواست بهداری و درمانگاه می کنم کوچکترین توجهی نمیکنند.

مسئولین زندان آشکارا شاهد این شکنجه روحی و روانی من هستند.
من به همه کارگران و دیگر مردمان آزادیخواه و برابری طلب اعلام میکنم که این مسئولین زندان هستند که موجبات مرگ مرا فراهم کرده اند.

محمد جراحی کارگر زندانی

خانم اختر نیکوکار از مادران خاوران از میان ما رفت

خانم اختر نیکوکار از مادران خاوران روز شنبه ١٤ دی ماه ١٣٩٢ در زادگاهش در شهر کلاچای درگذشت. فرزند او رحیم حسین پور، در تابستان ١٣٦٧ و دامادش، علی مهدی زاده از چهره های برجسته جنبش چپ و زندانی دوره شاه در پائیز سال ١٣٦٢ در اوین اعدام شدند و در خاوران دفن هستند. پسر دیگر خانم ، حمید حسین پور در سال ١٣٦٢ در کردستان جان باخت و محل دفن او هم نامعلوم است.
خانم نیکوکار شجاع بود و شکیبا. این دو خصوصیت به علاوه مهربانی و از خودگذشتگی بارزش سبب شده بود که محبوبیت ویژه ای در بین دوست و آشنا داشته باشد. بی سبب نبود که در مراسم خاکسپاری اش جمعیت انبوهی شرکت داشت. بر روی تابوتش همانطور که وصیتش بود، عکس رحیم و حمید حسین پور و علی مهدی زاده حمل می شد.

درد و رنج از دست دادن عزیزانش خانم نیکوکار را به گوشه انزوا نکشاند. یاور و پناه خانواده هائی بود که عزیزی را در آن دهه کشتار از دست داده بودند. او به رغم فشارها و کنترل شدید دستگاه امنیتی هرگز بیدادی را که بر عزیزانش رفته بود، به سکوت واگذار نکرد. برای آنها مراسم یادبود برگزار می کرد و تهدیدها را به ریشخند می گرفت. مهمترین مشغله زندگیش شده بود که عزیزانش و فرزندان عزیز دیگران، که جانشان را در راه آرمانشان گذاشتند، فراموش نشوند و بارها و بارها گفته بود که تنها آرزویش محاکمه جنایتکاران است. در نامه ای که از خود برای دخترانش به جا گذاشته، خواسته که آنها یاد عزیزانشان را زنده نگهدارند. گویا تنها نگرانی اش در ترک این دنیا، به فراموشی سپرده شدن آنها بود.

حشمت الله طبرزدی، روزنامه نگار و دبیر جبهه دمکراتیک ایران برای تحمل باقی زندان خود از سوی دادستانی احضار شد.

حشمت الله طبرزدی به زندان فراخوانده شد

این روزنامه نگار و فعال سیاسی سر‌شناس از سوی دادستانی به زندان رجایی شهر کرج فراخوانده شد و باید روز آینده خود را به زندان مزبور معرفی نماید.

وی که از ۲ دی ماه سال گذشته در مرخصی بسر برده است در این مدت دست به اقداماتی همچون تلاش برای لغو حکم اعدام، آزادی زندانیان سیاسی و اتحاد نیروهای سکولار و دمکراسی خواه زده بود.

حشمت الله طبرزدی که سابقه چندین بازداشت و بیش از ۱۰ سال زندان را در پرونده خود دارد در ظهر روز ۷ دی‌ماه ۱۳۸۸ بازداشت و به ۹ سال زندان محکوم گردید.

وی مدیر مسئول نشریاتی همچون «پیام دانشجو»، «ندای دانشجو»، «هویت خویش» و «گزارش روز» بوده است.

حشمت طبرزدی: به زندان باز میگردم تا ریاکاران در مجامع جهانی نگویند آمدن حسن روحانی باعث بهبود حقوق بشر شده است!

از معدود مبارزان راه آزادی که هیچگاه دمی از مبارزه با ظلم غافل نبود و همواره در پی اتحاد و همدل و همراه ساختن همه گروه ها با هر باور و اعتقاد برای یک قیام همگانی تلاش بی وقفه داشته است ، حشمت الله طبرزدی است ، او را از سال های دور می شناسم از آن زمان که از زمره باورمندان به نظام بود، از آن هنگام که در یک تحول عمیق اعتقادی در مقابل کج روی های نظام و زمامدارنش ایستاد و با انتقاد از خود ، به راهی گام نهاد که تا به امروز با همه حبس های طولانی و بی مهری و بی اعتنایی دیگر گروه های سیاسی مخالف نظام ، به راه خود ادامه داد و لحظه ای از آنچه بدان باورمند است تردید و دو دلی به خود راه نداد و مخمور وعده های زمامداران نگشت و اکنون پس ازپایان یک سال مرخصی بار دیگر به خانه دوم خود باز می گردد و این در حالی است که باز هم با بجا گذاشتن خاطرات استثنایی از نوع مبارزه خود بر علیه استبداد ، بارقه ای از امید به فردای روشن را دوباره در دل همه آزادی خواهان ایجاد میکند تا همگان دریابند نباید با دل سپردن به وعده های دورغین ستمگران دمی از مبارزه باز ایستاد.

خاوران تو را ثبت میکنم

 

خاوران تو را ثبت میکنم
نگاه میدارم
برای آرامشی همیشگی
برای قرار گرفتنِ "دل"
برای روزهای دلتنگی...
جایی ست در عمق فکر و قلبم که کسی از آن خبر ندارد
تو را میگذارم آنجا
درست در تاریکترین و عمیق ترین و خلوت ترین جای فهم ام
میگذارمت آنجا و به هیچ کس هم نخواهم گفت که تو آنجایی
تا هر شب در تنهایی هایم بیرون ات بیاورم
بگذارمت روبروی خودم
در آغوشت بکشم و نگاهت کنم
تو هم برایم حرف بزنی و لبخندهایت را بریزی توی چشمهای من
من هم نوازشت کنم و برایت از محبت بگویم
 

مهدی فراحی شاندیز به سلول انفرادی منتقل شد

مهدی فراحی شاندیز زندانی سیاسی بند ۸ زندان اوین به سلول انفرادی بند ۲۴۰ زندان اوین منتقل شد.

وی که در بند ۸ زندان اوین (آموزشگاه) بسر میبرد عصر دوشنبه ۱۸ آذر ماه به سلول انفرادی بند ۲۴۰ زندان اویم منتقل شد.

 «مسئولین زندان وی را به بهانه توهین به رهبری و پاره کردن عکس رهبر به سلول انفرادی منتقل کرده‌اند.»

مهدی فراحی شاندیز که تا کنون چندین بار به اتهام‌های سیاسی بازداشت شده است، در روز کارگر سال ۸۸ در پارک لاله تهران دستگیرشده وه‌مان شب ماموران وزارت اطلاعات خانه‌اش را جستجو و کلیه مدارک، وسایل شخصی و کتب را ضبط کردند.

فراحی شاندیز در پی این دستگیری به ۹ ماه حبس محکوم شد که بیشتر آنرا درسلول‌های انفرادی بند ۲۰۹ اوین گذراند و بهمن ماه ۸۸ از زندان آزاد شد.

وی آخرین بار پس از مراجعات مکرر به دادگاه انقلاب برای گرفتن لوازم و مدارک توقیف شده‌اش (گذرنامه، شناسنامه، کارت ملی، کامپیو‌تر و…) با ممانعت آن‌ها از ورود به شعبه مورد نظر مواجه شد و پس از مقاومت، دستگیر و در شعبه ۲۸ دادگاه انقلاب به اتهام توهین به رهبری و اخلال در نظم به ۳ سال حبس تعزیری محکوم شد.

مریم شفیع‌پور، فعال دانشجویی که در زندان اوین نگهداری می‌شود روز ۱۱ دی ماه مجددا دادگاهی می‌شود.

طبق ابلاغیه دادگاه انقلاب جلسه رسیدگی به اتهامات این فعال دانشجویی روز چهارشنبه ۱۱ دی ماه ساعت ۱۰ صبح برگزار می‌شود.

پرونده مریم شفیع‌پور در شعبه ۱۵ دادگاه انقلاب تهران به ریاست قاضی صلواتی مورد رسیدگی مجدد قرار خواهد گرفت.

پیش‌تر قاضی دادگاه با اعلام نقص در پرونده دوباره پرونده وی را به بازپرسی برگردانده بود.

این در حالی است که در تمام طول دادرسی با آزادی این فعال دانشجویی به قید وثیقه مخالفت شده است.

مریم شفیع‌پور، دانشجوی سابق دانشگاه بین‌المللی قزوین که پس از دو ترم تعلیق از تحصیل به دلیل فعالیت سیاسی از دانشگاه اخراج شده بود. وی همچنین از اعضای فعال ستاد انتخاباتی مهدی کروبی در سال ۱۳۸۸ بوده است.

این فعال سابق دانشجویی پیش از این در سال ۸۹ به دلیل فعالیت‌های دانشجویی بر اساس حکم دادگاه انقلاب قزوین به یک سال حبس تعلیقی محکوم شده بود.

سی و ششمین روز از اعتصاب غذای اسماعیل برزگری وی در وضعیت بحرانی به سر می‌برد.

وضعیت بحرانی اسماعیل برزگری در سلولهای انفرادی زندان اوین




اسماعیل برزگری که از روز سه شنبه ۵ آذر ماه ۱۳۹۲ به دلیل اعتصاب غذا به سلولهای انفرادی بند ۲۴۰ زندان اوین منتقل شده است در وضعیت نامناسب و بحرانی و بدون امکان دسترسی به پزشک قرار دارد.

مسئولان زندان اوین روز سه شنبه وی را به بهانه‌ای انتقال به پزشک قانونی به سلول انفرادی بند ۲۴۰منتقل کردند و معاون زندان اوین آقای جواد مومنی در دیداری که با اسماعیل برزگری در سلول انفرادی ۲۴۰ داشته به وی اعلام داشت: «تا به اعتصاب غذای خود خاتمه ندهی هیچ کاری برای شما انجام نمی‌دهم و به بند ۳۵۰ منتقل نمی‌کنم.»

این مسئول زندان هم چنین گفت: «با این کار خودت را از بین می‌بری و اتفاقی برای ما نمی‌افتد، مگر هدی صابر، ستار بهشتی، محسن دکمه چی فوت کردند اتفاقی برای ما افتاد؟ چند روزی هیاهوی رسانه‌ای و سر و صدا همه چیز به حالت اول خود برگشت و تو هم به کلی فراموش می‌شوی و تنها کسی که در این وسط ضرر می‌کند خودت و خانواده‌ات است.»

حکم اعدام و سی سال تبعید برای زندانی 55 ساله!

رشید آخکندی ۵۵ ساله، متاهل و ساکن شهر سقز در مورخه‌ ۲۱ فروردین ماه سال ۸۷ در شهر اصفهان توسط نیروهای امنیتی بازداشت شد.
این زندانی در ۳۱ تیرماه سال ۸۷ در شعبه‌ یک دادگاه انقلاب شهر سقز به ریاست قاضی شایق به اتهام محاربه از طریق عضویت در احزاب کُرد مخالف، به اعدام و سی سال تبعید به زندان میناب محکوم شد.

بعد از اعتراض او وکیل وی سعید شیخی، پرونده‌ به شعبه‌ ۵ تجدید نظر استان کردستان ارسال و ۳۱ تیرماه سال ۸۸ حکم اعدام تائید شد. بعد از اعتراض مجدد به این حکم پرونده به شعبه‌ ۸ دیوان عالی کشور ارسال شد و در ۳۱ مردادماه سال ۸۸ حکم اعدام تائید شد.

این زندانی هم اکنون در زندان شهر سقز به سر می‌برد و به دلیل قطعیت حکم اعدام وی در دیوان عالی کشور و ارسال پرونده جهت اجرای حکم به دایره اجرای احکام هر لحظه احتمال اجرای حکم این زندان وجود دارد.

 

 

روحاني به اعدامها در دوره رياست جمهوري اش اشاره نکرد تا اعلام کند که فقط در اين زمينه بسيار موفق بوده است

بيش از ٣۰۰ نفر در دوره ۱۰۰ روزه حکومت معتدل جناب روحاني جلاد لبخند بر لب٬ به آرامي و بي سر و صدا اعدام شدند. جنبش ملي اسلامي و دنبالچه هاي حکومت اسلامي در اين مورد سکوت کرده و اکنون مشغول ابراز خوشحالي از توافقات هسته اي رژيم اسلامي هستند.

روز سه شنبه ۵ آذر ماه ۱٣۹۲٬ زندان قزل حصار روزي خونين را پشت سر گذاشت. قتل دسته جمعي ۱۰ مرد و يک زن٬ به اتهام مواد مخدر٬ اينرا البته قبلا به زندانيان اعلام کرده بودند٬ گفته بودند با اعلام نتايج ژنو ٬ همه شما را اعدام خواهيم کرد. اولين اعدام دسته جمعي بعد از اين توافقات روز سه شنبه در قزل حصار انجام شد. و زندانياني که در اين قتلگاه در انتظار اجراي حکم اعدام هستند٬ به اعتصاب غذا دست زدند. هرانا اعلام کرد که ۱۸۰۰ نفر در اعتصاب غذا هستند. اين زندان ۲۰۰۰ نفر محکوم به اعدام دارد. گروگانهايي که رژيم فاشيست اسلامي آنها را نگه داشته تا هر گاه بخواهد زهر چشم بگيرد دسته دسته آنها را اعدام کند.

روحاني براي وقت خريدن و نجات دادن نظام اشان از دست مردمي خشمگين و منزجر از آخوند و حکومت اسلامي٬ ميخواهد بکشد و از طريق چوبه هاي دار مردم را ساکت کند. از آنطرف پروسه کوتاه آمدن رژيم اسلامي و عقب نشيني رژيم از شعارهاي ضد امريکايي و زانو زدنش در مقابل امريکا و دوول غربي را بعنوان پيروزي به افکار عمومي بفروشد تا مانع بهم ريختن اوضاع و از دست رفتن کنترل شود.

کميته بين المللي عليه اعدام ضمن محکوم کردن شديد جنايات و قتل ۱۱ نفر در قزل حصار به همه مردم آزاده در ايران ميگويد که اعتراض به اعدامها در ايران٬ اعتراض و مبارزه عليه کليت اين حکومت نکبت اسلامي است. بايد متحدانه عليه اعدامها بپا خاسته و بهر طريق ممکن اعتراض کنيم.

کميته بين المللي عليه اعدام
۲۷ نوامبر ۲۰۱٣

مریم شفیع‌پور، فعال دانشجویی که از روز پنج مرداد ماه امسال بازداشت شده و در زندان اوین است، با وجود برگزاری دادگاه همچنان در بلاتکلیفی به‌سرمی‌برد.

با گذشت یک ماه از برگزاری دادگاه مریم شفیع پور به ریاست قاضی صلواتی در شعبه ۱۵ اما تاکنون پرونده وی مسکوت مانده است. قاضی دادگاه نقص پرونده اعلام کرده و دوباره پرونده او را به بازپرسی برگردانده است. اما به‌رغم پیگیری‌های خانواده با گذاشتن وثیقه موافقت نشده و این فعال دانشجویی همچنان بلاتکلیف است.

گفتنی است، وی یک‌بار درپی وخاومت حالش به بیمارستان منتقل شده است و نیاز به مراقبت پزشکی دارد.

بازداشت مریم شفیع‌پور، دو هفته پس از آن صورت گرفت که ماموران امنیتی به منزل پدری او رفته و پس از سه ساعت بازرسی کامل منزل، لپ‌تاپ وی و یکی دیگر از اعضای خانواده و نیز دو دستگاه گوشی موبایل و برخی دست‌نوشته‌های او را با خود بردند. پس از انتقال او به زندان ماموران چند بار به منزل او مراجعه و برخی از وسایل شخصیش را با خود برده اند.

مریم شفیع‌پور، دانشجوی سابق دانشگاه بین‌المللی قزوین که پس از دو ترم تعلیق از تحصیل به دلیل فعالیت سیاسی از دانشگاه اخراج شده بود. وی همچنین از اعضای فعال ستاد انتخاباتی مهدی کروبی در سال ۱۳۸۸ بوده است.

این فعال سابق دانشجویی پیش از این در سال ۸۹ به دلیل فعالیت های دانشجویی بر اساس حکم دادگاه انقلاب قزوین به یک سال حبس تعلیقی محکوم شده بود.

پيام پرستو فروهر به مناسبت اعلام ممنوعيت برگزارى مراسم سالگرد فروهرها توسط وزارت اطلاعات

برای آگاهی!
یکم آذرماه، پانزدهمین سالگرد قتل فجیع داریوش و پروانه فروهر فرامی‌رسد.
در روز چهارشنبه ۲۲ آبان‌ماه به روال سال‌های پیش به ایران آمدم تا امسال نیز این روز تلخ را در این سرزمین به سر کنم که جایگاه یادها، تلاش‌ها و آرزوهای پدرومادرم است، سرزمینی که همواره بیش از جان دوستش داشتند. به روال این سال‌ها سماجت و امید توشه‌ی راه کردم تا شاید امسال گشایشی در این ظلم ممتد پدید آید و بتوان در سالروز جنایت، یاد آن دو دلاور را گرامی داشت، که همواره پرتلاش، آزاده و حق گو زیستند و جان خویش نثار پایداری بر باورهایشان کردند.
در ابتدا برخی نویدهای خوشایند درباره‌ی امکان برگزاری آیین بزرگداشت شنیده می‌شد. برخورد مثبت مسئولان در وزارت کشور و فرمانداری تهران در برابر تقاضانامه ی کتبی ما نیز سبب خوشبینی بود. روز شنبه ۲۵ آبان ماه در یک تماس تلفنی برای فردای آن روز به یکی از دفترهای وزارت اطلاعات جمهوری اسلامی فراخوانده شدم. آنچه در این نشست به من گفته شد آنچنان دوپهلو و پرابهام بود که تنها پس از پرسش های سمج و مکرر خود موفق به دریافت محتوای واقعی آن شدم. در ابتدا گفتند که برگزاری این مراسم در خانه مجاز خواهد بود. پس از چند جمله در باب لزوم حفظ نظم، که البته مورد توافق دو طرف است، اضافه کردند که "از شرکت گروهک ‌ها و ضدانقلاب و عناصر مشکوک که در صدد توطئه و جوسازی هستند جلوگیری خواهد شد". از آنجا که اینگونه واژه های مبهم و پراتهام مصداق مشخصی برای من ندارد سعی کردم با طرح پرسش های واضح منظورشان را دریابم. سرانجام دریافتم که خطابشان در واژه های ذکر شده به گستره‌ی وسیعی از شخصیت‌های سیاسی و هموندان نهادهای پرسابقه‌ی سیاسی و فرهنگی کشور ما ست، که بخش بزرگی از دگراندیشان جامعه را تشکیل می‌دهند. یادآوری کردم که پدرومادرم دو شخصیت سرشناس سیاسی، پایبند به مبارزه ی تشکیلاتی و همواره مدافع حقوق دگراندیشان بوده‌اند و بسیاری از نزدیکان و دوستدارانشان، که حق شرکت در این مراسم را دارند، متعلق به این طیف محترم هستند. پاسخی نگرفتم.
در برابر پرسش من که اگر از حضور همرزمان و همراهان سیاسی پدرومادرم و بطورکلی از حضور بخش بزرگی از دگراندیشان در این آیین جلوگیری خواهد شد، پس چه کسانی مجاز به ورود به خانه ی ما خواهند بود؟ پاسخ دادند "بستگان نسبی و سببی و همسایه‌ها". حالا لابد این افراد نیز بایستی پیش از ورود شناسنامه و شجرنامه و مدرک اثبات همسایگی به مأموران ارائه دهند! حیف شد که نپرسیدم.
آنچه نوشتم شرح آن چیزی است که حدود مجاز برای برگزاری مراسم بزرگداشت داریوش و پروانه فروهر تعیین و به طور رسمی به من گفته شده است.
به باور من این شیوه تنها سرپوشی ست بر همان ممنوعیت‌هایی که در هفت سال گذشته به ناحق بر ما تحمیل شده است. می‌خواهند ممنوعیت را اعمال کنند اما از بیان واضح آن طفره بروند و نام دیگری برای آن جعل کنند. در طی این سال‌ها بارها و بارها با تحریف و جعل مفاهیم روبرو شده‌ام؛ مخدوش کردن حقایق از سوی مسئولان قضایی، زیر نام دادرسی پرونده‌ی قتل پدرومادرم واضح‌ترین و دردناک‌ترین این جعل‌ها بوده است.
تن دادن به اینگونه تحریف‌ها و تحمیل‌های فرمایشی توهین به باورها و معیارهایی ست که زندگی و مرگ پرافتخار داریوش و پروانه فروهر را رقم زد. برگزاری یک گردهم‌آیی دست‌آموز و فرمایشی در سالروز قتل آن دو توهین به شجاعت و استواری آنان ست. یادشان را در اعتراض به ظلم می‌توان گرامی داشت، نه در تن دادن به تحمیل.
اگرچه امسال نیز به این روند تحمیلی و ممنوعیت برگزاری آیینی درخور داریوش و پروانه فروهر اعتراض کردم اما این بار نیز اعتراض ها بی‌نتیجه ماند. … آن‌ها زور دارند و ظلم پیشه کرده اند و ما صبر داریم و امید به آینده بسته‌ایم، کاش شجاعت و جسارت جانباختگانمان را نیز گاهی داشته باشیم.
یاد آنان زنده باد که در راه آزادی ایران جان باختند.
پرستو فروهر
تهران، ۲۷ آبان ماه ۱۳۹۲

اعتراض به موج توقف ناپذیر اعدام ها در ایران

  یک گروه از خانوادههای جانباختگان راه آزادی و مدافعان ایرانی حقوق بشر در بروکسل با خانم باربارا لوخ بیهلر، مسئول کمیسیون حقوق بشر در پارلمان اروپا و علی بورتاگل، مسئول دفتر خانم تاریا کرنبرگ، رئیس هیات پارلمان اروپا در روابط با ایران، دیدار کردند. در این دیدار نمایندگان ایرانی خواهان توقف اعدام ها و آزادی زندانیآن سیاسی شدند.

در آغاز این جلسه، خانم لخ بیهلر اطلاع داد که جمهوری إسلامی بعد از نشست ٢٦ سپتامبر کمیسیون حقوق بشر پارلمان اروپا، در بیانیه ای ادعا نموده که اعدام های سیاسی در ایران فقط شامل اعضای گروه های تروریستی است.

خانم مرسده محسنی یکی از اعضای گروه ایرانی، از باربارا لوخ بیهلر برای همراهی و همگامی وی با خانواده های جانباختگان تشکر نمود و از کوشش های او برای آزادی أرش صادقی قدردانی کرد. خانم محسنی در پاسخ به ادعای جمهوری اسلامی گفت ما هم اکنون چهار عضو از خانواده اعدام شدگان دهه شصت در اینجا هستیم و هیچ کدام از عزیزان ما تروریست نبوده، بدون هیچ حکم و دادگاهی اعدام شده اند، بسیاری از آنان حکم آزادی داشتند. خانم محسنی گفت اگر ما همچنان پیگیر و مصمم در راه دادخواهی عزیزانمان گام برمی داریم، نه بخاطر انتقامجویی بلکه بخاطر عدم تکرار جنایت است. وی همچنین بر نگرانی اعضای خانواده های جانباختگان نسبت به افزایش چشمگیر اعدام ها در ایران در ماه های اخیر تأکید نمود و از خانم لوخ بیهلر خواست که اجازه ندهند اخبار نقض گسترده و سیستماتیک حقوق بشر در ایران در بحبوحه مذاکرات هسته ای ایران با غرب به فراموشی سپرده شود.

پس از آن خانم منیرفرهودی، از اعضای خانواده جانباختگان دهه شصت، لیستی از محکومان به اعدام را در اختیار خانم لوخ بیهلر قرار داد. وی همچنین اعلام کرد که پس از روی کار آمدن دولت آقای روحانی در ایران حدود سیصد و بیست نفر تا کنون اعدام شده اند.

خانم خاطره معینی، از اعضای خانواده جانباختگان دهه شصت نیز، بیانیه ای را که به امضای پنجاه و نه نفر از بازماندگان قتل های سیاسی در ایران در دهه شصت رسیده و نسبت به تکرار فاجعه ی قتل عام در زندان ها هشدار می دهد، در اختیار خانم لخ بیهلر و آقای علی بورتاگل قرار داد. این بیانیه را علاوه بر خانواده جانباختگان راه آزادی، ده ها تشکل دموکراتیک و بیش از سیصد فعال سیاسی و مدافع حقوق بشر امضا کرده اند. در این بیانیه از نهادهای دموکراتیک جهانی خواسته شده است که برای توقف اعدام و سرکوب جمهوری اسلامی را زیر فشار قرار دهند.

خانم معینی از اعضای پارلمان اروپا خواست که در صورت سفر به ایران با خانواده های جانباختگان، بخصوص خانواده های قتل عام شدگان سال ٦٧ که همچنان زیر فشار و پشت در های بسته خاوران هستند، دیدار کند و صدای آنان را بشنود.

در ادامه جلسه آقای پرویز مختاری از اعضای خانواده های جانباختگان و همچنین گروه همبستگی برای حقوق بشر در ایران به روند ناعادلانه روند رسیدگی به پروند متهمان در ایران اشاره کرد و خواستار آن شد که اعضای هیات اروپایی. در بازدیدشان از ایران با خانواده های زندانیان سیاسی و عقیدتی ملاقات کنند. وی همچنین با اشاره به مرگ افشین اوسانلو در زندان، به شرایط نامساعد در زندان های ایران اشاره کرده و خواستار بهبود وضعیت زندان ها در ایران شد.

خانم فاطمه رضایی، از اعضای حامیان مادران پارک لاله در شهر دورتموند آلمان نیز در این جلسه گفت روند بررسی پرونده محکومان به اعدام، آقایان زانیار و لقمان مرادی، مسعود آروند و آرمان پیروزی مطابق با معیارهای اولیه حقوق بشر نبوده است. وی از مسئول کمیسیون حقوق بشر در پارلمان اروپا خواست که پرونده این افراد را مورد بررسی قرار دهد.

پس از این دیدار ، هیات ایرانی در نشست عمومی حقوق بشر در پارلمان اروپا شرکت کرد.
در این نشست که به ریاست خانم باربارا لوخ بیهلر برگزار شد، نمایندگان پارلمان اروپا به نقض حقوق بشر در نقاط مختلف جهان پرداختند. در رابطه با ایران مسئول کمیسیون حقوق بشر در پارلمان اروپا به اعدام آقایان حبیب الله گلپری پور، رضا اسماعیلی و شانزده نفری که در زاهدان اعدام شدند، اشاره کرد و افزایش تعداد اعدام ها در ماه های اخیر را نگران کننده خواند و قسمتهایی از بیانیه خانواده های جانباختگان راه آزادی را خواند و با أشاره به حضور اعضای خانواده ها در جلسه گفت، بر خلاف ادعای جمهوری إسلامی که می گویأ تنها تروریست ها در ایران اعدام میشوند، ما خانواده هایی را در اینجا میبینیم که بستگان اعدام شده ی آن ها تروریست نبوده اند.

گزارش مراسم بزرگداشت بهکیش ها!

روز پنج شنبه 16 آبان ماه ، به مناسبت گرامیداشت 6 نفر از جانباختگان خانواده ی بهکیش ها و همچنین تمامی کشته شدگان در این سی و چند سال بویژه کشته شدگان دهه شصت ، مراسمی گرم و صمیمی، در منزل مادر داغدیده و مقاوم و صبور بهکیش ها برگزار شد.
مادران پارک لاله نیز همچون خیل عظیمی از انسان دوستان و داغدیدگان در این مراسم گرم و پرشور شرکت نمودند.

قبل از شروع مراسم ، نسرین ستوده بطور خلاصه ، از تجارب خودش در زندان زنان برای جمع صحبت کرد که با تنوع افکار و عقیده بسیار خوب با همدیگر سازگار بودند و زندگی خوبی را در کنار هم تجربه کردند.
سپس مراسم با گفتاری از مادر شریفی در مورد خانواده جانباختگان خانواده بهکیش و تمامی جانباختگان شروع شد . مادر شریفی یاد تمامی کسانی که در دوران حکومت جمهوری اسلامی کشته شده اند را گرامی داشت و به همین مناسبت یک دقیفه سکوت اعلام کرد .

پس از آن فیلمی از خاوران گذاشته شد.فیلم با صحبت های یکی از مادران خاوران شروع شده و به توضیحاتی در مورد گورستان خاوران و کشتارهای دسته جمعی و غیره پرداخت. در فیلم به این حقیقت اشاره شد که اولین فردی که در گورستان خاوران دفن شده است ، یک بهایی بوده است. همچنین در فیلم اشاره ای به این شد که حکومت بعد از جنگ به بهانه ی حمله مرصاد شروع به کشتار در زندان کرد و بسیاری از آنان را از بین برد. این گفته مورد اعتراض بسیاری از شرکت کنندگان قرار گرفت و آنان با سند و شواهدی که داشتند تاکید کردند که حمله مرصاد هیچ ربطی به کشتار زندانیان نداشته و این پروژه از سال 66 در زندان شروع شده بود و حتی در مواردی بازجوها به زندانیان اعلام کرده بودند که قرار است این اقدام در موردشان صورت گیرد.
فیلم به آزار و اذیت ماموران برای جلوگیری از گرفتن مراسم اشاره می کرد و اینکه نمی گذاشتند حتی کوچکترین نشانه ای بر سر مزار عزیزانشان داشته باشند. به یافتن گورهای دسته جمعی اشاره شد، واین که در این سالها برای از بین بردن گورستان خاوران چه تلاش هایی از طرف ماموران شده است و می خواستند با فروش قبر مزار جانباختگان را از بین ببرند که مقاومت و ایستادگی مادران مانع این اتفاق شد.
سرود زیبای نازلی سخن بگو و سرود زیبای خاوران خوانده شد. به تناوب در بین برنامه اشعار شاعران بوسیله ی شرکت کنندگان خوانده می شد.
فیلم دیگری از مادر بهکیش خطاب به سازمان ملل گذاشته شد و اعتراض او از نهادهای حقوق بشری که چرا به دادشان نمی رسند، چرا نام فرزندانشان را در رسانه ها نمی گویند . مگر فرزندانشان چه گناهی کردند. با زحمت آنان را بزرگ کرده بود و همه تحصیل کرده بودند، چرا آنان را کشتند؟ چرا دست از سردخترش برنمی دارند.

یکی از شرکت کنندگان با صدای بسیار زیبا در بین برنامه آواز می خواند و بقیه شرکت کنندگان هم با او هم صدایی می کردند. یکی دیگر از شرکت کنندگان با نواختن زیبای تار و صدای دلنشینی که داشت به مراسم لطف و صفای خاصی داده بود.
منصوره بهکیش ، سه نامه ای را که در تاریخهای مختلف ، مادران خاوران برای مسئولین فرستاده بودند، خواند که به هیچ کدام هم رسیدگی نشده بود.
همسران و مادران از خاطرات روزهای تلخ بی خبری از فرزندانشان قبل از اعدام های سال 67 گفتند. همسران از شرایط سختی که به تنهایی باید متحمل می شدند و فرزندانشان را تربیت می کردند، گفتند. که خوشبختانه هم تمامی فرزندانشان موفق شده اند. همسری تعریف می کرد که در آن روزهای شوم او هم زندانی بود، شرایط بسیار بدی در زندان بود، اکثر زندانیان ، عزیزان اعدامی داشتند و برای اینکه همدیگر را تضعیف نکنند حتی نمی توانستند گریه کنند و مجبور بودند بغض های خود را بخورند. همسر دیگری از اینکه هنوز نمی تواند از دست دادن عزیزش را باور کند و درد آن هنوز برایش زنده است.

میهمانان از مادران خاوران و از اینکه در این سالها کار بسیار ارزشمندی را برای زنده نگهداشتن یاد و خاطره فرزندانشان انجام داده اند ، تشکر کردند. و تاکید کردند که نباید گفت آنان بیگناه بودند، چون فرزندان آنان با شناخت پا به عرصه گذاشته و با ظلم مبارزه کردند.

شاعری از اشعار سفیدش که به مادر بهکیش و اعدامیان تقدیم کرده بود خواند.
در پایان یکی از میهمانان به این مسئله اشاره کرد که گرفتن مراسم یادبود و دادخواهی از کسانی که به هیچ وجه به داد مردم نمی رسند فایده ای ندارد، بلکه تنها ادامه راه این کشته شدگان ارزشمنداست ، پس باید راه آنان را ادامه داد.

پس از پذیرایی بسیار صمیمانه و صرف شام ، میهمانان با خواندن ترانه سراومد زمستان و آرزوی روزهای خوب خانه باصفا و گرم مادر بهکیش را ترک گفتند.

پی نوشت :
در صف قربانیان دهه 60 خانواده ی بهکیش از شناخته شده ترین نام هاست.
اسامی اعضاء این خانواده که در دهه 60 یکی پس از دیگری پرپر شدند به شرح زیر است:زهرا (٣۷ ساله) گویا در سوم شهریور ۱٣۶۲ با خوردن سیانور و یا زیر شکنجه کشته شد، محمود (٣۷ ساله) گویا در ۶ شهریور ۱٣۶۷ در زندان گوهردشت اعدام شد، محمدرضا (۲۶ ساله) گویا در خیابان و بدون آنکه مسلح باشد به قتل رسید، محسن (۲۱ ساله) در بیست و چهارم اردیبهشت ۱٣۶۴ در زندان اوین اعدام شد، محمد علی (۲۴ ساله) گویا در ۶ شهریور ۱٣۶۷ در زندان گوهردشت اعدام شد، و سیامک اسدیان- همسر زهرا (۲۶ ساله) در ۱٣ مهر ۱٣۶۰ در یک درگیری مسلحانه در شمال کشته شد.

کمیته مبارزه برای آزادی زندانیان سیاسی یاد و خاطر این عزیز گرامی باد

۲۰ آبان چهارمین سالگرد اعدام ستاره سرخ راه آزادی احسان فتاحیان به دست جمهوری ننگین اسلامی است.

احسان فتاحیان متولد ( ١٣٦٢/١٢/١٢ در کرمانشاه) فعال سیاسی کرد زبان ایرانی بود که بامداد روز چهارشنبه ۲۰ آبان ۱۳۸۸ در سنندج اعدام شد.

فتاحیان در ۲۹ تیر ۱۳۸۷ در کامیاران دستگیر شد. و به اتهام محاربه از طريق عضویت در حزب کومله از سوی قاضی بابايی رئيس شعبه اول دادگاه انقلاب سنندج به تحمل ۱۰ سال حبس توام با تبعيد به شهرستان رامهرمز محکوم شد

دادستان عمومی و انقلاب کامياران و همینطور آقای نصرالله نصری بعنوان وکیل احسان فتاحيان، نسبت به حکم صادره اعتراض کردند که با توجه به تقاضای تشديد مجازات از طرف دادستان شهرستان کامياران که مجازات تعيين شده را متناسب با شدت عمل ارتکابی ندانسته بود، به استناد تبصره ۳ ماده ۲۲ قانون اصلاح تشکيل دادگاه‌های عمومی و انقلاب و مواد ۱۸۶ ، ۱۹۰ و ۱۹۱ قانون مجازات اسلامی، با تشديد مجازات حبس در تبعيد به مجازات اعدام، تقاضای تجديدنظرخواهی وی نيز مردود اعلام شد.

پس از صدور حکم اعدام برای فتاحیان بسیاری از سازمان‌های حقوق بشری از جمله دیده‌بان حقوق بشر و عفو بین‌الملل خواستار لغو این حکم شدند.

همچنین فتاحیان اعتصاب غذایی را آغاز کرد که با همراهی بسیاری از زندانیان زندان سنندج به یک اعتصای غذای دسته‌جمعی تبدیل شد و تعدادی از زندانیان زندان‌های دیگر استان‌های کردستان و آذربایجان غربی هم به این اعتصاب غذا پیوستند.

اعدام فتاحیان در شرایطی در ۲۰ آبان اجرا شد که به خانوادهٔ او اجازه ملاقات با وی داده نشد و جسدش نیز به خانواده تحویل نشد.

پنج زندانی سیاسی در زندان مرکزی تبریز دست به اعتصاب غذا زدند

محمود فضلی، آیت مهرعلی بیگلو، لطیف حسنی، بهبود قلی‌زاده و شهرام رادمهر در زندان مرکزی تبریز دست به اعتصاب غذا زدند.

این زندانیان در اعتراض به تائید حکم ۹ سال حبس شعبه سوم دادگاه انقلاب تبریز در دادگاه تجدید نظر استان آذربایجان شرقی به اتهام تشکیل گروه غیر قانونی و تبلیغ علیه نظام دست به اعتصاب غذای نامحدود زدند.

اعتصاب غذای این زندانیان بر اساس نامه‌ای که رسما به مسئولین زندان تحویل داده‌اند از امروز آغاز شده است. طبق این نامه این زندانیان تا رسیدن به حقوق قانونی تا لغو حکم حبس تحمیلی مذکور که گفته شده با دخالت وزارت اطلاعات از سوی دستگاه قضایی صادر شده است؛ ادامه خواهد یافت.

فریبا پژوه، روزنامه‌نگار اصلاح‌طلب بازداشت شد

فریبا پژوه، روزنامه‌نگار اصلاح‌طلب صبح امروز در منزل خود بازداشت و به زندان اوین منتقل شد.

  فریبا پژوه پس از انتخابات سال ۸۸ پس از صد و بیست و چهار روز حبس، با قرار وثیقه آزاد شد.

همچنین وی به یک سال حبس تعزیری محکوم شده بود که این حکم در شعبه ۵۴ دادگاه تجدید نظر استان تهران به مدت پنج سال به حالت تعلیق در آمد.